Woensdag 11 april 2012

Wat hebben we een heerlijke tijd gehad op de Azoren. Het is een prachtige, groene eilandengroep en doet (helaas ook qua klimaat) erg aan Schotland en Ierland denken. De kinderen zijn maandagochtend vertrokken op Solo-Bivak met Elskarin, Joost en Anne. Ze zijn zo'n 12 km gaan hiken, een hoge berg op met zware rugzak. Eenmaal boven in de bossen gekomen kreeg elke puber een plek van 20m2 toegewezen waar hij of zij gedurende 24 uur helemaal in je eentje moest verblijven.

Voorafgaand aan de hike hadden alle kids de mogelijkheid gekregen om voor een bepaald maximum bedrag eten en drinken in te kopen. Verder kregen ze wat touw en een zeiltje mee en moesten ze hiervan een tent klussen. Het bleef maandag en dinsdag wonder boven wonder droog. De meesten vonden dit erg fijn, maar een aantal vond het toch een beetje jammer dat hun kluskwaliteiten niet op de proef waren gesteld door het weer. Sanne heeft nog een liter water uit haar fles over haar tentje gegooid om het even te checken en vertelde vol trots dat alles droog was gebleven.

Nadat de 24 uur vol waren, keerden de groep gisteravond weer terug naar ons achterblijvers op de boot. Ze kwamen allemaal vol energie en stralende gezichten terug. Ze hadden het heerlijk gevonden! Hier en daar was het nog wel een klein beetje eng of raar geweest om zomaar midden in de natuur helemaal alleen te zijn, maar uiteindelijk was iedereen het erover eens dat het een heerlijke ervaring was! Is natuurlijk ook niet zo heel vreemd als je je realiseert dat we de afgelopen 5,5 maanden met meer dan veertig man op een klein schip hebben gewoond en geleefd.

Jaap, Sacajawea en ik zijn samen met Valerie, Martin en Lambert aan boord gebleven om de laatste zaken voor de scholen thuis af te maken. Alle gemaakte toetsen zijn weer verstuurd, de nog te maken toetsen zijn binnengehaald en we hebben de maandrapportage afgemaakt en verstuurd. Val en Martin hebben alle stores ingeslagen, zodat we ook de laatste 17 dagen aan boord nog kunnen eten en leven, heel fijn!

Vanmorgen hebben we ook afscheid genomen van Lambert, die met het vliegtuig onderweg naar huis is op dit moment. Hij had teveel stress en deadlines in zijn werk- en thuissituatie, waardoor hij zich genoodzaakt zag om zo snel mogelijk naar huis te gaan. Gelukkig zien we hem over 2,5 weken alweer in IJmuiden, net zoals jullie allemaal.

Ook hebben Dianne, Sanne, Daisy en Liselet een prachtige muur- vloerschildering gemaakt namens de Regina Maris en School at Sea. Het is traditie hier in de Marina van Horta, dat elk schip wat binnenkomt een tekening achterlaat. Heel gaaf om alle plakaten te zien en te lezen waar alles vandaan komt.

Iedereen aan boord is nu klaar voor onze laatste etappe. De laatste klussen worden nog uitgevoerd aan het tuig en de zeilen en dan zullen we samen met de Eye of the Wind, die nog naast ons ligt, richting de vaste wal van Europa gaan varen. Het is een ontzettende bizarre gewaarwording dat dit waarschijnlijk de laatste keer is dat we ergens wegvaren en dat de volgende keer dat we land in zicht hebben het ook direct de laatste keer is. En dan zijn we straks gewoon weer thuis.... wow!

 

Zondag 8 april 2012

Nou, nogmaals vrolijk Pasen dan maar! Dit keer wel echt en geen 1 april grap! We hebben vanmorgen van de keukenploeg onder leiding van Haike en Jeltje als koks tijdens de scheepsovername een heerlijk paasontbijtje gehad. Sowieso is het eten wat uit de keuken komt ontzettend lekker sinds de scheepsovername afgelopen donderdagavond. We krijgen focaccia's, wraps, lasagna, appeltaart, kaneelbroodjes, en noem maar op! Echt een verwennerij en knap ook, gezien het feit dat we tegen het eind van deze etappe lopen en dus steeds beperktere keuzevrijheid hebben wat betreft de voorraden.

De scheepsovername is nog in volle gang en zal de geschiedenisboeken ingaan als de langste scheepsovername van de Regina Maris tot nu toe. Normaliter duurt een scheepsovername zo'n anderhalf twee dagen, maar gezien de voorspelling over de windsterkte en -richting zijn we wat vroeger begonnen. Dit was zeker geen overbodige luxe, want de voorspelling van Martin (dat de wind op vrijdagmiddag zou gaan wegvallen, draaien en de rest van de reis tegen zou zijn) klopte als een bus. Hij had het zelfs bijna tot op de minuut en de mijl weten te voorspellen. Fijn dat de meiden toch nog wat zeilmanoeuvres hebben weten uit te voeren op donderdagavond en vrijdagochtend.

Onze dames weten het schip nu al zo'n 2,5 dag prima te runnen. Willemijn, Britt en Marleen volgen als stuurvrouwen de orders van onze kapitein Liselet keurig op en sturen hierbij hun bootsvrouwen Evie, Daisy en Dianne heel goed aan. Op donderdag werden direct na de overname de eerste manoeuvres al uitgevoerd en los van wat opstartproblemen werd er goed gehandeld. De mannen aan boord moeten nog een klein beetje wennen aan het vrouwelijke regime, maar leren steeds meer om hun mannelijke trots te laten varen. Het zeilen met een lekkere vaart van zo'n 8 knopen was helaas zoals voorspeld dus van korte duur en sinds vrijdagmiddag is het eigenlijk alleen maar steeds minder geworden.

We varen nu met een kleine 4 knopen op de motor tegen een steeds meer toenemende wind in en moeten daarbij ook nog opkruisen. We liggen nog een kleine 35 mijl van de Azoren af en hopen dan ook de eilandengroep vanavond te bereiken. Siebrand is de enige man in deze scheepsovername , maar komt de machinekamer helaas nauwelijks lang genoeg uit om te genieten van zijn harem. Hij staat volledig paraat voor zijn crew en is samen met Martin druk aan het klussen, los van alle standaardtaken zoals de watermaker, generator en afpompers bedienen. Hij heeft een enorm verantwoordelijkheidsgevoel hierbij en wij moeten hem dan ook af en toe wel even naar bed sturen om te ontspannen en nieuwe energie op te doen.

De spanning van weer bijna land in zicht is een beetje te voelen aan boord en vele paren ogen zijn op de horizon gericht. De afgelopen twee dagen hebben we veel dolfijnen gezien, een paar walvissen en kwamen er alweer wat vogels langsgevlogen. Je voelt je dan echt een beetje de Ark van Noach, met de vogels als teken van land in de buurt, zeker vandaag met Pasen! De deining is ruig, we rollen heen en weer en op en neer en de wachten moeten oppassen dat de kluiverboom niet onder water komt. Iedereen slaapt hierdoor toch minder goed en de energie aan boord is laag. We zijn daarnaast allemaal ook een klein beetje sjacho, omdat we hadden gehoopt gister aan te komen.

We proberen zoveel mogelijk kinderen aan boord te stimuleren om aan schoolwerk te zitten buiten de wachten om. Bij de vorige scheepsovernames had ieder vrij van school, omdat men volle wachten draait en elke dag 4 uur op en 8 uur af loopt. Nu echter de motor aanstaat, heb je met 8 man in de wacht niet allemaal tegelijk veel te doen. Daarom is er mogelijkheid genoeg om toetsen voor te bereiden en je laatste verslagen af te maken. Met name de leerlingen met een achterstand maken hier goed gebruik van. Zin hebben ze er niet in, maar ze hebben in de afgelopen vijf maanden toch stiekem wel een behoorlijke portie eigen verantwoordelijkheid weten op te bouwen. Ze zetten zichzelf dan ook zachtjes mopperend toch maar wel aan het werk. Extra lastig en daarom deste benoemenswaardiger, omdat niet iedereen om hen heen ook tegelijkertijd met school bezig is.

Grote Joost heeft de afgelopen paar dagen meegedraaid in de nieuwe wachten tijdens de scheepsovername. Hij geniet enorm van het weer aan dek zijn en het meehelpen met zeilen en wachtlopen, in plaats van alleen maar binnen de docent uit te moeten hangen. Sacajawea en Lambert zijn bij non-stop uitleg en ondersteuning aan het geven aan de kinderen die met Scheikunde, Biologie, Natuurkunde en Wiskunde aan de slag zijn gegaan tijdens deze scheepsovername. Jaap en ik zijn druk bezig met het in elkaar zetten van de 4e en de 5e rapportage en hopen straks in de Azoren van Anne direct een internetverbinding te krijgen, zodat we zo snel mogelijk weer alle toetsen kunnen versturen en binnenhalen.

Op maandag zullen Martin en Valerie alle stores aan boord gaan proberen te krijgen en de hoop is dat, afhankelijk van de weersvoorspelling natuurlijk, we dinsdag weer kunnen vertrekken voor onze laatste etappe naar Nederland! De tijd dringt wel een beetje inmiddels, maar we zijn deze hele reis nog nergens te laat aangekomen, dus zou het wel heel raar moeten lopen willen we dat nou juist op de laatste etappe doen! Of ben ik nu heel erg de goden aan het verzoeken??? Ik zou toch wel heel graag thuis willen zijn om mijn 35ste verjaardag te vieren... Gaat zeker lukken! We hebben tenslotte zo'n 17 dagen de tijd nog voor de laatste oversteek; appeltje eitje zeg ik! ;)

 

Woensdag 4 april 2012

Het is lang geleden dat het dek zo lang zo nat is geweest. Er klappen voortdurend golven over de reling heen. De deining is niet vreselijk hoog, maar de golven staan zo goed als haaks op de vaarrichting. We varen met een stevige windkracht 6 zo'n beetje halve wind richting de Azoren. We hebben alleen de binnenkluiver, de fok en het grootzeil staan, maar toch nog een snelheid van zo'n 7 a 8 knopen. Voor het onderwijs aan boord en de nachtrust zijn de omstandigheden niet ideaal, maar het is nog te doen. We hebben inmiddels wel zwaarder meegemaakt.

Jaap en ik hebben gisteren de onderzoekers uitgehangen en het werk uitgevoerd waar de meeste onderzoekers de grootste hekel aan hebben; het uitwerken van de antwoorden op een aantal vragenlijsten die Jaap deze week bij de leerlingen heeft afgenomen. Niet alleen wisten we onszelf helemaal gek te krijgen met het turven van eentjes, tweetjes, drietjes, viertjes en vijfjes als scores, ook de stuurman en -vrouwen en de kapitein werden helemaal gek van ons monotome werk.

Lambert is op dit moment duidelijk de meeste gewilde docent. Iedereen bestookt hem met vragen over Wiskunde en Natuurkunde. Sacajawea en Joost zijn daarnaast ook veel bezig met uitleg en aansturing bij het schoolwerk. Jaap en ik zijn vooral bezig met de toetsenadministratie, de volgende rapportages in elkaar klussen en orde scheppen in de berg aan informatie die we hebben over de ontwikkeling van de leerlingen tijdens deze reis. Ik merk dat het moeilijk is, voor zowel mijzelf als voor de kinderen, om nog tijdens dit relatief ruige weer je concentratie en motivatie weten vast te houden. Velen van ons zijn ook al bezig in ons hoofd met de thuiskomst en wat ons dan allemaal te wachten staat.

De voorspelling is wel dat het vandaag of morgen weer wat rustiger wordt, zodat iedereen zich weer wat beter kan richten op het (school)werk. Zou ook wel erg fijn zijn voor de komende scheepsovername die over een paar daagjes ingepland staat. Het wordt weer een prachtig team wat ons zal gaan leiden op het laatste stukje naar de Azoren. Mijn feministische kant straalt vol trots, want als het goed is hebben we een bijna volledige vrouwelijke overname! Girl-power, jeeh!

 

Zondag 1 april 2012

Vrolijk Pasen allemaal! Ik hoop dat jullie mij wel direct geloven, als ik zeg dat het Eerste Paasdag is vandaag, want hier aan boord is de combinatie met 1 april uitermate lastig gekozen! Iedereen denkt dat ik een grapje maak, als ik ze een heel vrolijk Pasen wens. De feestcommissie is nu eindelijk wel tot de conclusie gekomen dat ik de waarheid spreek en baalt dat ze geen lieve kuikentjes hebben ge-origamied, geen gele slingers hebben opgehangen en gekookte eitjes hebben geregeld.

Ik heb zo'n hekel aan 1 april. Ik heb zelden tot nooit leuke grappen (het Vrolijk Pasen zou overigens een hele leuke grap zijn voor 1 april, alleen is het in dit geval helaas gewoon wel waar), ik trap altijd in andermans grappen en loop dus de hele dag een beetje nerveus over mijn schouder kijkend rond. De 8-12 wacht gisteravond had om 12 uur bij de wachwisseling trouwens wel echt een goeie grap, met dank aan het briljante gevoel voor humor van Daisy. Ze hadden vlak voor de wissel de boot 180 graden gedraaid (we varen op de motor, dus daar merk je helemaal niks van) en de nieuwe koers bij overname aan de nieuwe wacht dooorgegeven; 250 graden. Deze geloofden dit in eerste instantie wel en hielden het roer braaf op de aangegeven stand tot er bij een paar slimmerds toch een kwartje begon te vallen.

Inmiddels varen we gewoon de goede kant weer op, richting Azoren en we hebben nog altijd, sinds gisterochtend geloof ik, de motor aan staan helaas en bijna alle zeilen gestreken. De voorspelling is dat de wind wel weer terugkomt, dus ik hoop dat we snel weer alle zeilen kunnen hijsen. Vandaag houden we ons na de lunch bezig met een les van Elskarin over wat het nou precies inhoudt om stuurvrouw danwel stuurman te zijn, gevolgd door de wekelijkse veiling (n van de laatsten alweer, dus we gaan eens even tellen hoeveel geld we aan een goed doel gaan doneren), de grote schoonmaak en natuurlijk een bijeenkomst van de scheepsraad.

Ik voelde mij gisterochtend eindelijk wat beter en had niet het gevoel dat ik functioneerde binnen n grote snottebel. Ik kon dan ook gelukkig weer eens wat doen en heb me vooral bezig gehouden met het overzicht van de gemaakte en nog te maken toetsen af te maken. We zijn inmiddels ruim over de 500 gemaakte toetsen heen en dit komt neer op een gemiddelde van 17 gemaakte toetsen per leerling! Dit klinkt in mijn oren als ontzettend veel, zeker als je er rekening mee houdt dat ze ook nog moeten varen en vele expedities hebben ondernomen tijdens onze reis. Voor een drietal kinderen is de map alweer leeg en een groot deel van de rest zal vr aankomst op de Azoren ook hoogstwaarschijnlijk al hun te maken toetsen afkrijgen. Marleen komt zelfs op haar vrije dag een toets maken en dit is typerend voor de drive die velen van de kids voelen. Ook Francis en Douwe lieten zich gisteravond niet afschrikken door het tijdstip; om 17:00uur beginnen met je toets kan prima!

Vandaag is de laatste mogelijkheid om de sollicitatiebrief in te leveren bij de kapitein voor de scheepsovername. We hebben een recordaantal van zo'n 20 sollicitanten inmiddels en daarvan ook lekker veel meiden. Het is prachtig om te zien dat iedereen na 5 maanden varen nu ook zichzelf heeft weten te overtuigen van de eigen zeilkwaliteiten. We hebben genoten van de brieven die er in het stuurhuis werden bezorgd. De n nog grappiger dan de ander! We gaan een poging doen om een deel hiervan in de voorlaatste rapportage bij te voegen, om jullie dit vermaak niet te onthouden!

Tenslotte moet ik ook echt even mijn complimenten uitspreken over de keukenploeg van gisteren; Willemijn, Dianne en Wouter. Niet alleen was elke maaltijd keurig op tijd en was alles binnen no-time opgeruimd en schoon, maar het was ook nog eens n van de meest lekkere en originele eetdagen tot nu toe! Ze wisten zelfs de pita-broodjes bij de shoarma zo goed als identiek na te bootsen met hun eigen broodbakkunsten en ook de foccacia waar de uien en olijven opzaten leek alsof die rechtstreeks uit Itali kwam. De kruiden, knoflooksausjes, dressings, etc.... alles klopte! Petje af!

De tweede optie voor een goede 1 april grap aan boord is ook alweer verspeeld. Meilin kwam Jaap en mij net uit ons hok halen, Jorrit mocht Els wakker maken met vrolijk nieuws en Benjamin durfde zelfs bij de kapitein aan te kloppen met het volgende bericht: walvissen aan bakboord! Een beetje melig en ongelovig kwamen we toch maar aan dek, in de volste overtuiging dat iedereen in koor keihard "1 April kikker in je bil" zou gillen, maar niks was minder waar. Er zwommen echt twee kleine bultruggen en zojuist een aantal grote potvissen op een behoorlijke afstand naast onze boot. Over de bultruggen twijfelen we nog, want ze waren maar een paar meter groot en deze reuzen behoren toch zo'n 20 meter te zijn. Echter qua vin- en staarteigenschappen klopte het wel en de bult op de rug was ook duidelijk zichtbaar op de foto's van Jaap! Eindelijk! Na al die dolfijnen waren we er wel aan toe inmiddels!

HAHA, kom er dus net achter dat het pas volgend weekend Pasen is, dus toch wel een hele geslaagde, al dan niet zo bedoelde, 1 april grap van mij! Ik zou toch kunnen zweren dat mijn agenda het er niet pas voor volgende week in had staan... Dus we vieren Pasen op de Azoren blijkbaar, ook leuk!

 


Pagina laatst bijgewerkt door Mappits op 28-03-2012 15:58