Woensdag 11 januari 2012

Vanmorgen vroeg zijn we met de grote schoonmaak van de boot begonnen. Morgen trekken we namelijk voor drie weken de binnenlanden van Panama in. Het was heel grappig om te zien dat de meiden met hun rugzak op op de weegschaal stapten en zich realiseerden dat ze veel te veel kilo's hadden ingepakt. De beauty-case werd er dan ook weer uitgehaald en een selectief proces begon waarbij de richtlijn per rugzak rond de 10 kilo kwam te liggen. Ik geloof dat het bij de meesten al aardig gelukt is, vooral ook omdat we een verplichte paklijst hadden gemaakt en weinig extra bagage toestaan.

Ik ben zelf na de lunch van boord gegaan om een rustig plekje op te zoeken om alle aantekeningen van de oefeningen van Elskarin te kunnen digitaliseren. Daarnaast wilde ik vandaag ook alle successen die de leerlingen weer hebben opgeschreven van de afgelopen paar weken opslaan in een bestand met als doel om extra informatie te verschaffen tijdens de volgende rapportage. Daarnaast hebben we afgelopen week twee belangrijke evaluaties gehouden, namelijk die van de twee scheepsovernames.

Elke functie werd besproken met de kapitein en de stuurmannen in combinatie met de kinderen die deze functies hadden mogen uitoefenen. Hier zijn ook zeer mooie zaken uitgekomen, zoals het besef bij vele leerlingen dat het vaak veel makkelijker is om iets zelf te doen dan om een ander hiertoe aan te zetten en taken te delegeren. Echter realiseerden zijn zich hierbij direct dat de lange termijn effecten van het delegeren uiteraard hard opwegen tegen het steeds weer zelf moeten doen. De aantekeningen van deze evaluaties wilde ik vandaag ook nog graag uitwerken nadat ik de successen en de doelen had verwerkt.

Helaas bleek de universele adapter van Marijke niet te passen op de uitgang van mijn oplader voor mijn computer. Natuurlijk past een Nederlandse stekker niet op een Panamese stekkerdoos, dus zag ik langzaam mijn computer leeglopen. Gelukkig zat er een 60-jarige Amerikaan tegenover me met ook een ASUS-computer en bij hem kon ik even snel opladen voordat hij terug moest naar zijn eigen schip. Juist op het moment dat ik dacht "dat haal ik nooit met een halfvolle computer" kwamen Martin, Ben en Lambert de trap opgelopen van de veranda van Captain Jack's (waar ik zit te werken).

Tot mijn grote opluchting had Lambert een adapter waar mijn stekker in past, dus nu kan ik weer rustig doorwerken tot het af is! Het is inmiddels half zeven en ik heb al een heerlijke burrito gegeten. Nu weer snel door met de laatste invoer, zodat ik nog op tijd naar bed kan. Ik moet namelijk ook nog wel ervoor zorgen dat mijn eigen rugzak voor de komende drie weken niet boven de tien kilo uitkomt!!!

 

Dinsdag 10 januari 2012

Tjeempie zeg, wat hebben wij vandaag een bijzondere dag met de kinderen meegemaakt! We zijn samen met Elskarin afgezet aan de voet van de heuvel in de baai waar de Regina Maris ligt. Na een korte klim kwamen we aan bij een fort uit de 17de eeuw waar je de historie nog ziet en vooral voelt om je heen. Het was half tien 's ochtends en de zon begon al behoorlijk te branden op de momenten dat die door de wolken heenbrak. Deels in de schaduw hebben we met de helft van de leerlingen, oftewel klas één, een aantal hele gave oefeningen gedaan, welke Elskarin ook veel doet aan boord van de Tukker.

Bij de eerste oefening begonnen we in een kring tot rust te komen onder de klanken van de muziek van de film Amelie (Debussy of Satie als ik het me goed herinner). Toen de muziek was afgelopen, moest iedereen zich verspreiden over het fort en een plek zoeken met uitzicht over de baai en zonder dichtbij anderen te staan. Vervolgens moest elk tien minuten lang in stilte op eigen benen blijven staan en ervaren wat die stilte met je doet. Na tien minuten klapte Elskarin in haar handen en vormden we weer een cirkel in het midden van het terrein. Toen moest ieder in een paar woorden beschrijven wat ze hadden gevoeld en ervaren in de stilte.

Een deel was er erg onrustig van geworden en vond het veel te lang duren, maar de meesten hadden zeer veel gedachten en emoties ervaren. Er werd zelfs gehuild en de ontlading was groot en er heerste een soort opluchting om eens de rust te krijgen om bij jezelf naar binnen te kijken. Een paar hadden veel aan thuis gedacht en weer een aantal had de weerstand ervaren tegen de rust en gevoeld dat hun geest hardnekkig op zoek was gegaan naar afleiding. Ikzelf merkte dat ik maar door bleef malen en denken over alles wat we moesten doen en regelen voor de kinderen. Ik werd overvallen door een soort melancholie en het besef dat ik echt weer actief moet leren loslaten en gewoon genoegen nemen met het hier en nu en me niet teveel druk moet maken over de dag van morgen.

Na deze oefening zijn we een stuk omhoog gelopen en hebben de schaduw opgezocht van een groep palmen en bomen boven het fort. Iedereen was nog een beetje stil en emotioneel, maar er werd actief geschreven en nagedacht bij de volgende opdracht. Hierin moest ieder voor zichzelf doelen benoemen welke ze aan het begin van deze reis hadden, daarnaast een evaluatie geven hoe het daarmee stond en tenslotte wat ze nog nodig hadden om hier verder mee te komen en hoe ze de reis voor zichzelf willen afsluiten.

Prachtige dingen kwamen langs bij deze 15-jarigen, zoals meer samenwerken, meer zelfvertrouwen en zelfkennis krijgen, directer in contact komen met de mooie culturen die we tegenkomen, ontdekken van de eigen kwaliteiten en het avontuur van het leven opzoeken, meer openstaan voor andere personen binnen of buiten onze eigen groep, verlegenheid overwinnen en leren omgaan met mensen die anders zijn dan jijzelf bent. Ook hele concrete doelen zoals gemotiveerder met school bezig zijn, goede cijfers halen en overgaan, concentratie kunnen vinden of minder druk te zijn kwamen ook langs. Iedereen ervaarde het als zeer prettig om deze doelen te delen en om tips te krijgen over hoe ze hier verder in kunnen komen om dit doel te bereiken. Daarnaast werden er ook veel complimenten aan elkaar gegeven en gaf men bij elkaar aan hoe goed ze merkten dat de desbetreffende persoon aan die doelen werkte.

Zo'n drie uur later kwam de tweede groep de heuvel op rond half één om samen te lunchen. Prachtig om te zien hoe zij de leerlingen die wat slechter ter been waren ondersteunden en hielpen om boven te komen. Vooral Merwin met Siebrand op z'n rug was ontroerend. Na de lunch hebben Elskarin en Joost met de tweede groep dezelfde opdrachten gedaan en ben ik, nadat ik Sacajawea had gevraagd aantekeningen te maken bij de tweede sessie, met de eerste groep met Anne in de bijboten gestapt. Vervolgens hebben we nog een prachtige tocht over de rivier de mangrove in gemaakt en gave planten en dieren gezien. Helaas geen piranha's, terwijl Anne toch echt een kippepootje in het water had gehangen.

Moe maar zeer voldaan kwamen we rond drie uur allemaal weer terug aan boord. Met het docententeam hebben we nog een hele tijd daarna zitten overleggen en praten over hoe we verscheidene doelen bij ons leerlingen nou het beste kunnen stimuleren. We zijn het er in ieder geval roerend over eens dat we Elskarin veel meer gaan betrekken in de begeleiding van onze kinderen. Ze is nu al zeer veel in contact met ze als vertrouwenspersoon en als stuurvrouw, maar nog meer kan zeker geen kwaad! Ze vond het zelf ook heerlijk om, in haar bewoording, "meer van waarde te zijn voor de leerlingen, waardoor ze zichzelf ook veel waardevoller voelde". Prachtig geformuleerd!

Deze dag werd afgesloten met wederom een prachtige salsa-les aan dek onder leiding van Joost. Er zit toch meer gevoel voor ritme in onze jongens dan de meisjes ooit hadden verwacht denk ik zo! Een prima manier om aan je leiderschapskwaliteiten te werken ook!

Zondag 8 januari 2012

Zo, het is eindelijk gelukt hoor om internet te vinden. Dat was nog een hele onderneming hier in Portobelo, Panama. We zijn gisteravond aangekomen en Anne is met een stel bemanning de wal op gegaan op zoek naar Wifi. Het internet-cafe was er wel, maar helaas gesloten op zondag. Verder niks kunnen vinden, dus zijn we vanmorgen met de bijboot een rondje door de baai gaan crossen en hebben Anne en Els met hun smart-phone rondjes gelopen om de kerk op zoek naar een signaal.

Toen we onverrichter zaken weer net 2 minuten aan boord waren kwam er een bootje langs zij liggen waarvan de 8 koppige bemanning, die de Regina overduidelijk prachtig vonden, foto's aan het maken waren en aan het zwaaien. Ze bleken van de nationale politie van Panama te zijn en hadden een bedrijfsuitje dit weekend. Dus heeft Elskarin via Joost even gevraagd of zij niet ergens internet hadden. Maar natuurlijk, vaar maar achter ons aan! Dus wij weer aan boord van de bijboot en achter ze aan varen. Ik kan je wel vertellen dat het een hele gekke gewaarwording is om de politie te achtervolgen in plaats van andersom!

Uiteindelijk bleek het internet wat ze voor ogen hadden op de plek van bestemming aan de andere kant van de baai eruit te liggen helaas, maar de eigenaresse van het restaurant / bar/ hotel / café (ik weet nog altijd wat het nou precies was) verwees ons naar het centrum bij de kerk (natuurlijk, alles gebeurt op het plein bij de kerk). Dus wij weer terug de bijboot in (Joost, Jaap, Marijke, Els en ik bedoel ik met wij) en koersen naar de aanlegsteiger bij het centrum. Elskarin heeft ons daar afgezet en wij zijn met de aanwijzingen van de lieve restaurant-dame het centrum ingelopen op zoek naar een museum, bakker en kerk.

Inmiddels hebben we het cafeetje gevonden, La Cueva de Morgan, en zitten heerlijk luxe op ons eigen dakterras boven de bar van een allervriendelijkste jongeman die zo uit een hippe videoclip lijkt gelopen. De veranda boven de bar hoort gewoon bij de kroeg, maar hij heeft verder geen gasten en biedt ons een prachtig uitzicht over het fort en de baai. Portobelo is een typisch midden-amerikaans dorpje (tenminste in mijn optiek). Je ziet heel veel stoere latino's met van die enorme gangster-auto's volledig opgepimpt rondrijden en overal lopen zwerfhonden tussen de rotzooi door en pronken prachtige meiden met hun mooie outfits en bling bling. Ondanks dit dubieuze uitzicht is het gelukkig wel een zeer veilig oord en het voelt ook echt heel prettig met een vriendelijke sfeer. Allemaal families uit Panama City hebben hier vakantiehuizen en komen in de weekenden met de kinders hier lekker van de zee genieten.

De naam Portobelo is zeer juist gekozen. Het is een prachtige baai waar we in liggen. Gister heeft Joost op het middendek in het romantische licht van onze kerstlampjes en de glinstering van de bijna volle maan op de golven Salsa-les gegeven. Dat was ruim een uur genieten geblazen door iedereen. Onze jongens kunnen voor hun leeftijd echt prima leiden (of moet ik lijden zeggen) en onze meiden hebben inmiddels een beetje hun heupen ontdekt en weten mooi rond te draaien! Ondertussen konden we ook nog van het vuurwerk genieten, want gister was het begin van het carnaval hier en werd de koningin van het carnaval voorgesteld. We hoorden de muziek helemaal op onze boot, terwijl we toch wel zo'n 50 meter van de wal liggen. Na de salsales hebben Benjamin, Tess, Anna, Lian en Evie zelfs nog hun laatste toets van deze maand gemaakt. Dat zag er zo mooi uit!

Later kregen we te horen dat de muziek uit hele grote pick-up trucks komt, die aan de achterkant dwars door het midden openschuiven en een mega-geluidsinstallatie tonen met boxen en speakers waar je u tegen zegt. Om de zoveel meter staat er weer een andere wagen met andere muziek en geen enkele laat één nummer helemaal afspelen. Je moet dus hier ook tijdens carnaval wel een beetje van het ski-hut idee houden; oftewel lage aandachtsspan en flexibel kunnen luisteren!

Het weer is prima. Beetje bewolkt, af en toe een klein kort buitje, maar over het algemeen nog niet te heet voor ons gelukkig. We zijn vandaag bezig met de grote schoonmaak en het pakken van alle spullen. Straks een weekje bij de Indianen wonen, dan een weekje in Panama City doorbrengen en de laatste week ons laten terugleiden naar het schip in Bocas del Toro door een groepje leerlingen op basis van een thema. Ik zie het wel zitten hier! Krijg ook net bericht van Bermuda dat we daar waarschijnlijk een dolfijnen-training kunnen meepikken, jeeh!

Zo weer terug naar het schip voor een klein afscheidsfeestje voor Kes, Ben, Marijke en natuurlijk Renée. We gaan BBQ-en aan dek, cadeau's en speeches uitdelen en ondertussen de filmpjes kijken die onze leerlingen de afgelopen week gemaakt hebben a.d.h.v. de camera-lessen van Marijke. Deze laatste zijn een groot succes en het enthousiasme onder de leerlingen om het vak als camjo (camera-journalist) te leren was enorm. We gaan de vier die ons gaan verlaten echt heel erg missen. Het is nog altijd zo raar dat je zo'n sterke familie-band met elkaar krijgt. Gelukkig is het wel duidelijk dat we zeker contact met elkaar houden bij terugkomst!

 

Zaterdag 7 januari 2012

Gisteravond hadden we wederom een openluchtbioscoop. Dit keer hebben we "die Welle" gekeken (duitse verfilming van de Amerikaanse film "the wave"). Ik was zelf helemaal kapot en ben erg vroeg naar bed gegaan, maar ik hoorde wel positievere geluiden hierover dan over "the lord of the flies". Jules heeft hierdoor in ieder geval zijn toets voor Maatschappijleer over deze film vanmorgen kunnen maken.

Het was de bedoeling dat we bij zonsopgang om 6:00uur all hands on deck zouden hebben, anker zouden lichten en wegvaren richting Portobello. Het werd allemaal iets later, waarschijnlijk mede vanwege de communicatie onderling tijdens de scheepsovername. Echter zaten wel alle leerlingen braaf aan dek te wachten op instructie toen ik mijn hoofd om zes uur vanmorgen boven de trap uit liet komen. Ik heb ze aangeraden om tijdens het wachten even wat te ontbijten en vast wat studienboeken erbij te pakken, zodat je niet geheel nutteloos je vroege opstaan invult.

Nog altijd gaat het goed met deze tweede scheepsovername. Benjamin is kapitein en gelukkig niet bang om orders uit te delen en door te voeren. Hij heeft duidelijk de touwtjes in handen, wat ik heel mooi vind om te zien bij deze jongen, die toch graag doet alsof hij liever lui dan moe is (als het erop aankomt kan hij dus veel meer dan hij laat zien)! Merwin, Steffie en Joost zijn de stuurmannen en gedragen zich voor zover ik nu kan overzien zeer verantwoordelijk. Floris, Siebrand en Sanne hebben de functie bootslied weten te veroveren en voelen zich hierin ook erg thuis. Jorrit is na deze tweede sollicitatieronde aangesteld als machinist. Hij weet dan ook inmiddels al erg veel van het reilen en zeilen in de machinekamer en daar heb ik dan ook het volste vertrouwen in. In de keuken hebben Till en Stijn de scepter overgenomen van Kes en als ik moet afgaan op de lunch en de tussendoortjes van vandaag dan is dit ook een groot succes!

Over een paar uurtjes komen we aan in Portobello. Aldaar zullen we beginnen met wat salsa lessen van Joost, de planning van de grote schoonmaak en de laatste veiling van de spullen voor de komende drie weken. Ik ben erg benieuwd naar het vaste land van Panama. Ik vond San Blas ontzettend prachtig en idyllisch om te zien, maar ik vond het niet fijn waarop de Kunas inmiddels al hebben weten in te spelen op het toerisme. Zonde van hun eigen cultuur en het voelt al bijna net zo opdringerig als in Egypte bijvoorbeeld. Ik snap heel goed dat ze een vergoeding vragen voor het gebruik van de onbewoonde eilanden, want je kunt er heel veel geld mee verdienen, maar het voelt niet prettig. Ook zijn we op een paar plekken die er van veraf als juweeltjes uitzien als een speer weer de bijboten ingevlucht door een aanval van massa's zandvlooien en kleine mugjes. Daardoor laat zo'n paradijsje toch een iets ander gevoel achter in je herinnering.

Vrijdag 6 januari 2012

De film dinsdagavond was een groot succes! Niet om de film zelf, maar wel vanwege het feit dat we dus gewoon onze eigen openlucht bioscoop hadden. Wat heerlijk om met iedereen tegelijk aan dek op groot scherm te kunnen kijken. Meestal zit iedereen in groepjes om een laptop heen films te kijken en nu voelde het zo veel meer sociaal en gezellig. Lord of the flies was verder wat ouderwets voor deze generatie en lang niet zo goed als het boek helaas. Woensdag hebben we weer druk lesgegeven 's ochtends en de motivatie was hoog, bij zo goed als iedereen. Ik heb ook alle toetsen weer ingescand tot nu toe (inmiddels alweer zo'n 60 om door te sturen, dus het totaal ligt alweer boven de 200).

Vervolgens zijn we naar het deels bewoonde eilandje voor onze deur gegaan. Hier woonde één familie en bevonden zich verder wat hutjes voor toeristen. Wat een paradijsje zeg! Zo uit "The Beach" (of "The blue lagoon" voor de lezers van boven de 30, want onze leerlingen hebben hier nog nooit van gehoord) gehaald! We hebben eerst weer het strand en de branding schoon gemaakt en vuilniszakken gevuld. Dit deden nadat we eerst een wedstrijd hadden gehouden waarbij twee groepen het eiland moesten rondrennen en op het punt waar de laatsten elkaar kruisden werd een lijn getrokken. De langzame groep moest hierdoor een iets groter deel van het strand schoonmaken dan de snelle groep. Al scheelde het in mijn optiek bar weinig uiteindelijk, de lol om de competitie was weer groot! Daarna heerlijk gesnorkeld en onder andere pijlstaartinktvisjes en zeekomkommers gezien.

Om vier uur was iedereen weer aan boord en zijn we doorgevaren naar het volgende eiland welke eindelijk wel volledig onbewoond was. Het eten was deze avond aan de late kant en dus hebben we besloten om de film "die Welle" een dagje door te schuiven. Ik wil ze laten nadenken en discussieren over de sociale psychologie in de films en samen met "das Experiment" denk ik dat ik een mooi drieluik heb gevonden over wat er in groepen en met groepen kan gebeuren.

Donderdag stond de hele dag in het teken van school en de cameralessen van Marijke. Ik ben ook weer bijgesprongen en heb genoten van de rol als regisseur naast een topper van een camjo als Marijke! Ook gisteravond haalden we het niet om de film nog te kijken. We zitten namelijk in een tropenrooster en onze kinders moeten al om 6.30uur elke ochtend aan het ontbijt zitten. Het gaan wonderbaarlijk genoeg al vier ochtenden goed (maandagochtend was het ook wel 6.30uur, maar toen hadden we ze niet verteld dat de klok een uurtje achteruit was gegaan)!

Het is nu iets na zevenen 's avonds en het eten hebben we al achter onze kiezen. Heerlijke pannenkoeken gebakken door Yke en Liselet. We hebben een drukke dag gehad met Marijke's cameralessen en gewoon school in de ochtend. 's Middags zijn we naar het onbewoonde eilandje gegaan, maar na 15 minuten stonden we allemaal te gillen in de branding en de bijboot druk te gebaren ons weer mee te nemen. We werden namelijk volledig lekgeprikt en gebeten door zandvlooien en ieniemienie mugjes. Dus hebben we het eilandje ernaast gepakt. Onderweg vanuit de bijboot een prachtige grote rog langs zien zweven en tijdens het snorkelen heel veel grote zeesterren gezien (diameter van zeker 20cm). De kids hadden een tuintje gebouwd voor allemaal heremietkreeften en Sacajawea was volledig in haar element met alle gave schelpen, zee-egels en vissen om ons heen.

We gaan zo nog een poging doen om film te kijken, maar morgenochtend moet er al om 6.00uur 's ochtends zeilen worden gehesen, dus alle hands on deck. We zullen dan tegen het vallen van de avond in Portobello aankomen en hier zondag en maandag grote schoonmaak houden en spullen inpakken voor onze drie weken Panama! Hopelijk kan ik daar ook weer mijn blogs en foto's uploaden en vooral natuurlijk de berg ingescande toetsen!

Dinsdag 3 januari 2012

Toen gistermiddag de Indianenvrouwen aan boord waren, wisten onze kinders niet hoe snel ze hun dollars moesten pakken! Wat heerlijk om te zien hoe kwijlende pubers zo kunnen genieten van het kopen van authentieke producten van dit eiland. De Spaanse lessen werden dan toch eindelijk voor het eerst echt toegepast, want waar we hiervoor, op Tenerife bijvoorbeeld, nog erg ver konden komen met ons engels, spraken deze dames alleen spaans en kunas-dialect (behalve dan het woord "dollars" uiteraard). Onze kinderen shopten dat het een lieve lust was en het afdingen begon een ware onderlinge competitie te worden; "ik heb dit bakje voor 5 dollar weten te krijgen", "ja maar, ik heb tien armbandjes voor 25 dollar weten te versieren". Ondertussen werd er ook geluncht en hebben we de Kunas behalve heerlijke hollandse kost ook nog t-shirts en petten gegeven waar ze superblij mee waren.

Op het moment dat dit alles plaatsvond waren Joost en Elskarin bezig om ons door de douane te krijgen en kwamen er hier achter dat je voor alles wel een paar dollars extra kunt betalen als de indiaanse ambtenaar daar zin in heeft. Zo moesten ze bijvoorbeeld bij twee verschillende kantoren 20 dollar extra betalen omdat de personen in kwestie normaal niet werkten op 2 januari. Mooie manier van overuren uitbetaald krijgen! Toen alle dames hun spulletjes weer ingepakt hadden en in hun uitgeholde boomstammen terug naar het eiland peddelden werd het bij ons tijd voor een frisse duik. We hebben nu de ideale zweef-ervaring ontdekt: vanuit de kluiverboom, hangend aan een touw vanaf de ra van de bree-fok springen en op het hoogste punt loslaten; zalig!

Deze prachtige dag werd afgesloten met een zeiltochtje voor de kinderen in allemaal uitgeholde boomstammen waar gaten door de banken waren gemaakt om er een soort optimist van te maken. Een aantal van ons kwam er echter snel achter dat zo'n boomstam sneller omslaat en water maakt dan een optimist, maar dat de Kunas een briljante hoos-methode hebben bedacht: iedereen die erin zit moet het water in en dan blijft er één dappere indiaan op de randen van de kano staan en kantelt die van links naar rechts en weer terug tot al het water eruit is. Dan mag iedereen weer aan boord; geniaal!

Na het zeilen en avondeten was het dan eindelijk tijd voor de bonte avond. Urenlang heb ik genoten van het creatieve vermaak. Hoogtepuntje was toch wel zeker onze nieuwe boy-band de "Bad street Boys" met corresponderende outfit en pasjes! Wat een ongekend playback- en danstalent van Benjamin, Douwe, Wouter en grote Joost, zo uit de jaren 90 gestapt, een prachtige ode aan Kes en wellicht platencontract-waardig!!! Bij de SAS-dating-show, gepresenteerd door Yoram en Floris, mocht Douwe geblindoekt kiezen uit Evie, Meilin en Daisy (die er heel mooi uitzag als Pippi Langkous deze avond) op basis van de antwoorden op vijf zelfverzonnen vragen. De hele avond begon ontroerend mooi met "Halleluja" gezongen door Anna, Andrea, Sietske, Tess en Britt. Als het publiek niet keihard had meegezongen hadden we nog beter gehoord hoe mooi het 3-stemmig was op sommige stukken en hoe knap het was van Andrea op de gitaar en Anna op de piano een quiz voor docenten vs. bemanning en een quiz voor onze "boord-stelletjes" (waarbij Siebranna het jammerlijk moest afleggen tegen Livster) tot een poging van de docenten om een nieuw SAS-lied te zingen geschreven op de melodie van "het is een nacht".

Ik werd deze avond, zeer goed georganiseerd en gepresenteerd door Haike, Steffie, Yoram en Jeltje overigens, vooral geraakt door Jules, die een gedicht van zichzelf onder begeleiding van zijn geitaar voordroeg. Zo diep van binnen naar buiten gebracht, zo oprecht en kwetsbaar, zo uniek, dat je het gevoel krijgt dat we van deze kunstzinnige jongen nog wel eens wat zullen gaan horen over een paar jaar.

De zaal was voor het eerst die avond stil en het duurde een paar seconden voordat het applaus losbarstte. Kleine Joost was zo lief om ons docentenlied te begeleiden op gitaar, waardoor ook Jaap wist wat de melodie ongeveer moest zijn, want hij is waarschijnlijk de enige Nederlander die dit nummer niet kent! Los van de muzikale kwaliteiten van Joost wist hij de onze quiz ook echt briljant te presenteren met behulp van zijn lieftallige assistentes Yke en Jorrit bewapend met waterpistolen om elk fout antwoord direct af te straffen. Ik moet eerlijk toegeven dat we verloren hebben, maar ik ben het er uiteraard nog altijd niet mee eens... sommige vragen waren wel erg nautisch en bovendien werden onze antwoorden wel heel snel afgekeurd!!!

Ondanks het dansfeestje erna (je viert natuurlijk maar één keer per jaar het nieuwe jaar, dus een beetje laat naar bed moet kunnen) waren de kinderen na enige extra druk en motivatie keurig om 7:00uur 's ochtends klaar om de lesdag te beginnen. Ik moet zeggen dat dreigen met "de laatste die ontbeten, aangekleed en met schoolboeken voor zijn neus buiten zit moet wc's schoonmaken" hielp uitermate goed. Wederom allen keihard gewerkt, aan school en tegelijkertijd ook nog schoon schip weten te krijgen met de kids die even pauze nodig hadden van de geestelijke arbeid en dus bereid waren om wel wat fysieke arbeid te verrichten.

We kregen namelijk na de lunch bezoek van de leerlingen van de Johan Schmidt, die een soortgelijk project vanuit Duitsland doen. Een aantal van ons is ook bij hen aan boord geweest en waren blij dat ze weer met ons mee mochten. De Johan is namelijk vrij klein en krap vergeleken bij de Regina en heeft blijkbaar iets meer regels voor de leerlingen ingesteld dan wij nodig achten.

Zojuist hebben we even een uurtje gezeild om bij een wat minder vol eiland weer voor anker te gaan. Jaap en ik zijn vlak voor vertrek nog even aan land gegaan om het dorp te bekijken. Alsof je terug in de tijd stapt. Zo ingenieus hoe ze met bouwmateriaal omgaan en hoe ze met bijna niks zoveel kunnen creeëren. Hier op onze nieuwe plek met de ondergaande zon was het net alsof we naar een filmset keken. Het is hier zo mooi dat je gewoonweg niet gelooft dat het echt kan zijn. Morgen starten we weer vroeg in de ochtend met school en dan na de lunch kan er weer fijn gespeeld en gesnorkeld worden op en om dit eiland. Nu even lekker hapje eten en vanavond aan dek film kijken met zijn allen: lord of the flies (lekker toepasselijk!!!).

Maandag 2 januari 2012

Maandagochtend zijn alle 34 leerlingen (behalve keukenploeg) weer keihard aan hun schoolwerk gegaan. Voor een deel ook vanwege een klein schuldgevoel omdat ze op zondag hun zelfgemaakte doelen niet echt hadden weten te bereiken. Wel begrijpelijk overigens, aangezien het nieuwjaarsdag was en het uitzicht zo prachtig was, dat je eigenlijk alleen maar in vakantiestemming kon zijn. Toch wisten er weer zes leerlingen een toets te maken en dat terwijl er ook nog gezeild moest worden naar onze volgende ligplek. We waren namelijk gister met het vallen van de avond aangekomen en hadden niet genoeg daglicht meer om door het rif te navigeren naar de bedoelde plaats.

Rond elf uur waren op onze plek van bestemming en waar we eerst prachtig uitzicht hadden op onbewoonde palmboom-eilandjes keken we nu naar volledig volgebouwde eilanden met paalwoningen, kano's, aanlegstijgers en een paar gebouwen voor de douane. Vrijwel direct nadat we het anker hadden laten zakken werd onze boot overspoeld door indianen-vrouwen met sieraden, molas (prachtig geborduurde gewaden, shirts en doeken met felle kleuren), bakjes, schaaltjes, etc welke ze zelf op prachtige wijze hadden gemaakt. Ik zal nu even een korte samenvatting geven over de Kuna indianen uit "The Panama Cruising Guide" van Eric Bauhaus.

De Kunas hebben hun cultuur het best weten te behouden van alle indianenstammen in de Noord en Zuid en midden Amerika. Hun land heeft nergens hekken en niemand kan dan ook land bezitten, maar mag zich vestigen waar deze maar wil. Kunas mogen niet buiten hun eigen stam trouwen en je vind er dan ook geen mixed-huwelijken. Ze zijn na de pygmeeën het kleinste volk ter wereld en Coen merkte dan ook doodleuk op dat hij zich echt een reus voelde op het moment dat ze bij ons aan boord kwamen. Ze beschikken over zonne-energie en alleen als ze lange tijd bewolking hebben gehad komen ze met hun mobiele telefoons langs bij de toeristische jachten om ze even op te laden.

Kokosnoten liggen overal in overvloed, maar of deze nou op de grond liggen of in een boom hangen, ze zijn altijd van iemand op het eiland. Je kunt deze persoon dan wel geld geven en dan mag je naar hartelust kokosnoten rapen, mits je er dus maar voor betaalt. Tot een paar jaar geleden waren cocosnoten het officiële betaalmiddel, maar inmiddels zijn ze ook erg blij met dollars. Kokosnotenhandel is nog altijd de grootste bron van inkomsten voor de economie van de eilanden.

Officieel is Kuna Yala onderdeel van Panama maar zowel het communicatie-netwerk als de regering is volledig autonoom. Je vindt er veel albino's omdat buiten de stam trouwen verboden is en het mengen van de verschillende families dus beperkt blijft. Het is een matriarchale samenleving en de vrouwen beheren dus het geld, de mannen trekken bij de vrouw in na het huwelijk en de vrouw kiest vaak de man als beiden volwassen genoeg worden geacht, aangezien er geen minimum leeftijd is om te trouwen.

In de "congreso" oftewel het stadhuis komen de Kunas op veel avonden samen. De Sailas (opperhoofden/burgemeesters) van de dorpen liggen in hangmatten in het midden en de Argars (tolken) vertalen hun liederen en verhalen en passen het toe op de hedendaagse problemen in het dorp. In twee ringen om de Sailas heen zitten vrouwen, kinderen en erachter de mannen en mogen alle klachten en problemen inbrengen die ze bezighouden. Omdat dit soort vergaderingen en discussies nogal langdradig en saai kunnen worden heeft er ook een aantal dorpsbewoners de taak om om de zoveel minuten een schrille harde gil te geven om iedereen wakker te houden danwel te maken.

Vanwege het feit dat er nergens land mag worden opgekocht en dat duiken verboden is, blijft de San Blas een idyllisch plekje met een nog echt authentieke levensstijl. Prachtig om te zien en wat fijn dat het nog niet is verpest door allemaal vreselijke resorts, flats, hotels en andere toeristische plekken!

 

Zondag 1 januari 2012

Gelukkig nieuwjaar! Voor het eerst sinds ik waarschijnlijk 6 was ofzo, ben ik door onze jaarwisseling heengeslapen! Toen bleek dat de bonte avond niet doorging ben ik namelijk lekker op bedje gaan liggen rond half tien. Ik had verwacht dat ik wel wakker zou worden rond twaalf uur, maar behalve ergens in de verte een scheepstoeter te hebben gehoord heb ik er helemaal niks van meegekregen. Eigenlijk stiekem wel heel relaxed om het een jaartje over te slaan! Het gekste was nog dat je niet zo'n twintig smsjes en gemiste oproepen op je telefoon hebt staan omdat je gewoon geen bereik hebt! Ook de knallen en de kleuren van het vuurwerk missen is een vreemde ervaring.

Verder heb ik wel een heerlijke nieuwjaarsdag gehad. Sowieso het feit dat je eindelijk eens geen kater hebt dankzij teveel champagne, bier en wijn is een heerlijke gewaarwording. Daarnaast heb ik mij genesteld in mijn bedje met mijn laptop met een paar heerlijke romantische films en pas tegen de lunch was ik weer bovendeks. Iedereen behalve Kes, Elskarin en ik hadden om 0:00uur gezellig met z'n allen op het achterdek afgeteld en met een oliebol het nieuwe jaar ingeluid. Ik heb een paar heerlijke nieuwjaarsknuffels en wensen mogen incasseren van de kids en mijn collega's. Wat een heerlijke groep hebben we toch.

Zojuist had ik het er nog over met Sacajawea dat de sfeer in de groep sinds de "over de streep" ochtend zo sterk veranderd is. Iedereen is nu volledig geaccepteerd, je kunt jezelf zijn, je weet waar je staat in de groep en de onvermijdbare onderlinge deelgroepjes hebben ook duidelijk bruggen gebouwd naar elkaar toe. Je merkt het met name aan de soorten grappen die gemaakt worden. Tot voor kort zaten er nog wel eens grappen tussen ten koste van anderen en was het leuk om andere mensen een beetje voor de gek te houden. Nu worden de grappen voor het overgrote deel met elkaar gemaakt en niet over elkaar. Als er nog mensen belachelijk worden gemaakt op een vrolijke manier gebeurt dat eigenlijk louter nog door de persoon zelf.

Vooral mensen als Daisy en Tess beschikken over zo'n mooie vorm van zelfspot, daar kan ik nog een puntje aan zuigen! Ik zou ze eigenlijk constant een microfoontje op willen hangen en daar vervolgens een jaar lang de column van Youp van 't Hek mee weten te vullen en zels misschien wel te overtreffen! De rest van de zondag hebben we weer het grote schoonmaak kaartenspel gespeeld, waarbij zeer duidelijk werd dat de leercurve mbt het schoonmaken mooi steil wordt. Ik ben drie uur lang bezig geweest met wederom zo'n 50 gemaakte toetsen in te scannen, zodat ik direct kan doormailen aan Alieke als we internetverbinding hebben.

Tegen het eind van de middag kwamen de prachtige eilanden van San Blas in zicht en het leek net alsof we door de woestijn voeren en een heleboel oases als fata morgana's aan de horizon zagen. San Blas, of eigenlijk Kuna Yala zoals je volgens de oorspronkelijke en nog altijd enige bewoners moet zeggen, bestaat uit zo'n 340 eilandjes welke deels bewoond en deels onbewoond zijn. De onbewoonde eilanden zijn echt bounty-eilandjes met palmbomen, koraalriffen en witte stranden en de bewoonde eilanden hebben allemaal schattige hutten erop staan welke gemaakt zijn van palmboom-bladeren, hout en ander danwel aangespoeld of oorspronkelijk materiaal van het eiland.

Morgen zal ik even citeren uit de reisgids over Kuna Yala, want het is een fantastisch verhaal. Toen we eenmaal stillagen en hadden gegeten had iedereen meer zin in zwemmen dan in de bonte avond, dus werd alles en iedereen aan boord erin gegooid en werd de bonte avond uitgesteld tot morgen!


Pagina laatst bijgewerkt door Mappits op 7-12-2011 14:44