Vrijdag 30 maart 2012

Ik voel me onhuld door een grote slijm- en snotterwolk. Het komt allemaal lekker los, maar dit komt het slaapproces niet echt ten goede. Vandaag mezelf om 11:00uur toch maar weer mijn bed uit gehezen en na de vergadering met de bemanning een hele hete douche gepakt. Dat heeft geholpen. Nu kunnen we tenminste weer een beetje functioneren. De klok zetten we vannacht weer een uur vooruit, want we zijn alweer een tijdzone gepasseerd. Met het hele zomertijd verhaal en GMT raakten we allen enorm in de war, maar gelukkig wist onze ervaren kapitein wel precies hoe laat het is op de Azoren (ik weet het nog steeds niet, maar merk het wel!).

De leerlingen krijgen straks de opdracht om weer te reflecteren op de periode in Bermuda. Deze reflectie wil ik specifiek richten op hun schoolprestaties, aangezien ze drie weken lang allemaal bijna nonstop met leren, verslagen maken en toetsen bezig zijn geweest (afgewisseld door sport, spel en uitjes natuurlijk). Het zijn de komende tijd gelukkig eindelijk ideale omstandigheden om met de lessen door te gaan. We hebben windkracht 5 ruime wind en alle zeilen staan prachtig bol. We varen dan ook zo'n 8 a 9 knopen en we rollen nauwelijks door de grote zeilcapaciteit die gebruikt wordt en door het feit dat de deining relatief klein is.

Ik ga mijn vrije tijd vanavond ook maar eens spenderen aan het vertalen van mijn boeken naar het engels. Ik ben mijn kinderboek een paar jaar geleden wel in het engels begonnen, maar bij mij beide andere volwassenen-romans heb ik na lang twijfelen toch voor nederlands gekozen. Ik kan mij gemakkelijker uitdrukken in het engels, maar het voelde toch een beetje vreemd om niet in je moederstaal te schrijven en ik had de angst dat ik grammaticale foutjes zou maken, die bij een native-speaker direct tot ergernis zouden kunnen leiden tijdens het lezen ervan.

Over die kleine angst heb ik mij nu heen kunnen zetten, zeker gezien het feit dat Lenny een groot deel met mij wil gaan samenwerken aan mijn boeken. Hij kan dan die kleine, irritante, verkeerd gekozen zinsconstructies er eenvoudigweg voor mij uithalen. Bovendien is hij heel benieuwd naar mijn verhalen en nou kan ik natuurlijk wel wachten tot hij het nederlands perfect beheerst, maar ik heb zo'n vaag vermoeden dat het waarschijnlijk sneller gaat als ik mijn verhalen vertaal naar het engels voor hem. Ik voel me een geluksvogel dat ik als ambiërend professioneel auteur nu ineens een zeer getalenteerde schrijver als partner heb!

Voordat ik echter van mijzelf hieraan mag beginnen wil ik wat meer overzicht krijgen in alle gegevens die ik nu voor het onderzoek verzameld heb. De observaties staan kris kras door mijn computer heen en daarnaast heb ik veel opgeslagen aan zelfrapportages, interviews tijdens mentorgesprekken en natuurlijk mijn eigen gedachten over het groepsproces en de individuele ontwikkeling van elk kind aan boord. Er is ook zo veel te zien en te ontdekken tijdens deze leeftijd en zeker tijdens zo'n reis! Om hier dan thema's in te ontdekken of informatie uit te filteren gaat nog een zware dobber worden, maar afbakenen is één van de belangrijkste onderdelen bij het doen van onderzoek!

 

Donderdag 29 maart 2012

Vanmorgen werd ik, na eerst al een paar keer 's nachts van wat hoestbuien wakker te zijn geworden, heel vroeg wakker van het geluid van de motor. De wind is afgelopen nacht heel sterk afgenomen en de zee laat alleen nog een rustige deining zien en nauwelijks hoge golven. Aan boord heeft dit gezorgd voor nieuwe energie bij de kinderen en de bemanning. Jaap en Joost zijn over het ergste deel van hun zeeziekte heen, Sacajawea weet zich relatief goed te redden tussen dagverblijf en achterdek en zo goed als alle kinderen hebben hun neusjes ook weer buiten laten zien.

De waterdichte deuren mogen weer open blijven staan, het dek is al geruime tijd droog gebleven en de ramen naar de hutten mogen weer frisse lucht toelaten in de enigszins zweterige vertrekken van de kinders. Bij een handjevol mensen, waaronder ikzelf, bemerk je nog wel een bepaalde spanning als gevolg van de microburst. "Get back on the horse" is het motto voor deze groep en we doen dan ook ons best om elkaar te stimuleren om veel aan dek te zijn, wat meer te ontspannen en proberen weer het genot van het zeilen te ontdekken.

Meer dan de helft van de schoolkinders wist vandaag ook alweer hun boeken op te pakken en de eerste toetsers zijn alweer langsgeweest bij Jaap's hok. Na de lunch begon de wind weer een beetje aan te nemen richting windkracht 3 a 4. Dit was voor de kapitein en stuurman het sein om de motor weer uit te zetten en kluivers en bazaan te laten hijsen. We hebben onze koers ook iets aangepast en de zeilen staan nu over bakboord na een bijna windstille gijp. We varen richting oosten met een lekker tempo en niet al te veel gerol meer. Ik ga alweer bijna genieten, maar ben door mijn aanhoudende verkoudheid en mijn zware verliefdheid nog niet volledig bewust aanwezig tijdens het zeilen. Ik heb de bacteriën inmiddels beschoten met vitamine-bommen en andere drugs, drink veel water en slaap overdag een hoop. Nu nog stoppen met roken en niet voortdurend over Lenny dromen en dan ben ik weer helemaal de oude (helaas worden die laatste twee wellicht wat lastig)!

Zojuist bij het bemanningsoverleg zowaar de aankomst thuis in IJmuiden al doorgesproken. Wat een gek idee zeg, we zijn nog niet eens op de Azoren of we hebben het al over thuiskomen en wat we daarvoor allemaal moeten regelen! Het is nog meer dan een week naar de Azoren en dan nog drie weken voordat we Nederland aan de horizon zullen zien. Toch voelt het veel dichterbij. Het wordt ook tijd dat ik me weer beter voel, want we hebben een druk programma de komende tijd. We moeten deze week de 1-na-laatste rapportage afmaken en dan vanaf de Azoren de eindrapportage schrijven en daarnaast het draaiboek voor volgend jaar volledig maken met de kennis die we in deze eerste reis hebben opgedaan.

Ik lig een beetje kuchend en snuivend op bed uit mijn patrijspoort te kijken, terwijl ik dit schrijf. Het uitzicht is voor mij veel mooier als de zeilen over bakboord staan, aangezien ik aan stuurboord lig en bij zeilen over stuurboord meestal het gevoel heb dat ik in een wasmachine aan het kijken ben. Nu zie ik echter dat de zon al richting horizon begint te zakken en een nu nog wit-gouden gloed over de glooiende heuvels van water werpt, welke op ooghoogte gestaag aan me voorbij glijden.

Als het goed is gaat het morgen weer wat harder waaien, zodat we nog meer tempo kunnen maken om Anne's verjaardag op de Azoren te vieren. Marleen's verjaardag moeten we dan ook nog maar een keertje vieren, want gister heeft ze het grootste deel ervan zeeziek in bed doorgebracht. Net als met wanneer de klok aan boord een uur voor- of achteruit gaat, bepalen we gewoon fijn zelf welke datum het wanneer is en wanneer iedereen jarig is! Ik ga nog even een uurtje bijslapen voordat we gaan eten en hoop dan morgen weer goed te kunnen functioneren als docent, begeleider, psycholoog en in zekere zin ook moederfiguur voor onze schatjes!

 

Woensdag 28 maart 2012

Het is een vreemde gewaarwording om nu inmiddels alweer zo'n twee dagen op zee te zitten na al het uitstel van vertrek op Bermuda. Elskarin zei een paar dagen geleden nog heel treffend: "het lijkt wel alsof we hier niet weg mogen ofzo!". Maandagochtend vroeg kregen we de langverwachte toestemming van de Nederlandse instantie om te vertrekken. Echter was het weer toen dusdanig heftig, met winden van 40 knopen, dat Martin besloot om deze storm even af te wachten. Het leek hem niet zo prettig voor een aantal leerlingen om direct na hun microburst ervaring met heftig weer weg te gaan uit Bermuda. Het leek hem verstandiger om ze met kalm weer hun liefde voor het zeilen en de zee weer te laten ontdekken.

Uiteindelijk zijn we gisterochtend vroeg de haven van St. George uitgevaren. Ik heb onze leerlingen nog nooit zo snel alle zeilen zien hijsen als deze ochtend! Ik denk dat we hier gerust uit kunnen concluderen dat ze graag weg wilden en de zee weer op wilden onderweg naar de Azoren en daarna naar huis. We varen een koers van rond de 100 graden, oost-zuid-oost. De wind komt uit het noorden en zal steeds meer naar het westen draaien volgens de voorspellingen. Om een fijne ruime of halve wind te kunnen varen, hebben we dus nu een koers die iets te veel naar het zuiden ligt, zodat we straks rustig met de wind kunnen meedraaien naar het noorden.

Ik vind het varen gelukkig vele malen minder eng dan ik had gedacht. Nou moet ik ook wel eerlijk toegeven dat ik genoeg afleiding heb. Ik ben sinds zaterdag ontzettend verkouden en lig elke nacht te hoesten en te proesten in bed. Daarom kom ik overdag niet of nauwelijks aan dek, maar probeer bij te slapen en uit te zieken. Vanmorgen kon ik eindelijk weer voor het eerst een beetje vrijuit ademen, maar los daarvan zit mijn hoofd natuurlijk ook vol met Lenny. Bij een grote golf waardoor we weer wat schever komen te liggen, slaat mijn hart nog wel eens een slag over en ik beweeg nog vrij gespannen over het dek, maar ik voel niet meer die panische en verlammende angst van de eerste twee dagen na de microburst. Lenny is een fantastische zeiler en op de één of andere manier heb ik het gevoel dat hij mij op een afstand veilig houdt en dit stelt mij zeer gerust.

Ik ben blij dat we een ruime koers kunnen varen. De wind is niet al te hard, we varen zo'n 7 knopen per uur gemiddeld, maar de deining en de golven van de zee zijn zeer onrustig. We rollen in de vertikale en horizontale as behoorlijk heen en weer, omdat de golven en deining wisselend van achteren en van de zijkant komen. Af en toe komt er een klein regenbuitje over en Martin heeft ervoor gekozen om voorlopig even op de automatische piloot te varen. Voor de kinderen is dit namelijk heel inspannend sturen en niet fijn voor ze, zo vlak na onze ervaringen. Iedereen is ook best moe, zeeziek of net als ik een beetje verkouden.

Sacajawea ligt op de bank in het dagverblijf tegen haar zeeziekte te vechten, Floris en Daisy doen hetzelfde in het zonnetje op het achterdek. Ik heb vanmiddag heerlijk geluncht aan dek met Yke, Evie en Jorrit, Jaap heeft zijn neus nog niet laten zien, Lambert en Joost gaan redelijk goed en in de keuken gaat alles wonderbaarlijk super. Zo goed als niks is tot nog toe van het aanrecht gegleden en elke maaltijd is lekker, ondanks de rollende deining.

De voorspelling is dat het straks weer wat rustiger weer wordt en daarmee ook een wat kalmere zee. Ik hoop dat dit precies samenvalt met het tijdstip waarop ik ook weer beter ben. Dan kunnen we namelijk allemaal weer keihard aan de slag met de lessen en met de eindrapportage en -evaluaties. Morgen moet iedereen toch wel weer ingeslingerd zijn na drie weken semi-landrotten te zijn geweest in Bermuda, toch?! Als het goed is hebben we dan nog zo'n 10 dagen te gaan tot we de Azoren bereiken en daarin kunnen we een hele hoop schoolwerk gedaan krijgen!

 

Zaterdag 24 maart 2012

Wow, het is nog altijd prachtig weer hier in Bermuda en we liggen rustig aan de kade in St. George terwijl de kinderen binnen in het dagverblijf en aan dek zeer geconcentreerd en stil over hun boeken gebogen zitten. Maart is eigenlijk de meest regenachtige maand op Bermuda, maar we hebben klaarblijkelijk ontzettende mazzel met het weer. Ons vertrek van de Azoren wordt sinds woensdag steeds weer een dagje uitgesteld. Het lijkt erop dat het overgrote deel van de reparatiewerkzaamheden nu gedaan is.

De monteurs uit Nederland hebben alle electronica weten te installeren en het laatste nieuws is nu dat we nog wachten op stempels of papieren en toestemming van bepaalde overheidsinstanties en douane-mensen in Nederland en Bermuda. Ik verdiep me er niet al te veel in, aangezien ik er weinig van weet en het tijdstip van vertrek er toch niet veel duidelijker van wordt. Ik heb wel medelijden met de crew en met onze kapitein, want wachten op toestemming voor vertrek is zo'n ontzettende frustrerende bezigheid en dat zie je ook op hun gezichten. Het vermoeden is nu om vandaag danwel uiterlijk morgen te kunnen vertrekken, maar niks is zeker op een zeilschip!

De docenten en de leerlingen trekken zich er verder allemaal veel minder van aan. We zijn heerlijk bezig met de lessen en ik ben om de dag bezig met het inscannen van gemiddeld zo'n 30 gemaakte toetsen, opdrachten en werkstukken en dit door te mailen aan de verscheidene scholen in Nederland. Wat een werk zeg! Ik benijd Alieke er niet om dat ze dit voordat wij aankwamen op Bermuda heeft moeten doen! Volgend jaar moet er zeker een secretaresse worden ingehuurd die de administratieve taken aan boord gaat doen, want wij worden er helemaal gek van! Wel heel gaaf om te zien dat, nu er meer duidelijkheid is tov de verwachtingen vanuit de scholen in Nederland, de kinderen veel gerichter kunnen werken en daardoor veel meer gedaan krijgen en veel meer motivatie en energie uitstralen. Ik zeg elke dag gekscherend tegen de hardwerkende leerlingen dat ze me veel te veel werk bezorgen en dat ze beter gewoon kunnen gaan zitten niksen! Helaas neemt niemand mij serieus hierin en moet ik de toetsen-secretaresse blijven uithangen tot vertrek. Ik ga zodadelijk weer een hele berg doorzenden en deze website online zetten.

Gisteravond heb ik afscheid genomen van Lenny, mijn schatje. Gek genoeg was het veel minder pijnlijk dan verwacht, maar dat komt denk ik doordat we allebei zo zeker zijn van onze gevoelens voor elkaar en de toekomst die ons te wachten staat. We hebben dit allebei nog nooit zo intens meegemaakt en zo diep, dat het wel heel raar moet lopen willen we dit nog kunnen verpesten. Bovendien gaat het maar om 5 weken uit elkaar zijn, want met mijn verjaardag vliegt hij naar Nederland! Wellicht gaan we vandaag nog niet weg, maar morgen, maar aangezien ik veel werk moest doen nog aan boord vandaag en omdat we het afscheid niet telkens voor ons uit wilden schuiven vanwege de frustratie en het verdriet wat daarmee gepaard gaat, hebben we besloten om elkaar niet meer te zien voodat we daadwerkelijk wegvaren. Een goede beslissing vonden we beiden, maar wel een hele moeilijke! We hebben deze ochtend al twee keer gebeld en we moeten onszelf enorm beheersen om niet naar de ander toe te reizen. Ik snap de term 'grenzeloos verliefd' nu volkomen!

Ik hoop van harte dat we vandaag vertrekken, want deste sneller zijn we weer thuis en kan ik mijn liefde ophalen van Schiphol! Ook de leerlingen zijn echt wel weer klaar voor vertrek. We doen elke middag ontspanningsbezigheden met ze om de schooldag af te sluiten. Gisteren mochten ze fijn de wal op om te skypen, mailen en internetten en eergister zijn ze gaan snorkelen in Tobacco-Bay. Ik ben zelf heerlijk twee vrije dagen bij Lenny geweest en we hebben "ons" appartementje opnieuw ingericht, ik heb veel van zijn vrienden goed leren kennen, de mooiste plekjes van het eiland mogen zien en ik heb zelfs zijn moeder al ontmoet; schat van een mens! Ik heb moeten beloven dat ik zodra ik weer op Bermuda ben in juni of juli dat ik kom BBQ-en met haar en de hele familie. Ze is Braziliaanse van oorsprong, dus dat belooft een groot familiefeest te worden.

De komende twee weken varen we naar de Azoren. Ik hoop dat het weer een beetje rustig blijft en dat we goede wind hebben. De kinderen zitten te springen om weer de routine van de wachten in te gaan en hun schooldagen te mogen afwisselen met vaardagen. Ze hebben hier op Bermuda elke dag les gehad en dat valt ze redelijk zwaar. Het is ontzettend goed voor ze om elke dag vanaf 8:00uur zo keihard bezig te zijn met het inhalen van hun achterstand, maar op een gegeven moment is de behoefte aan afwisseling te groot om nog de concentratie vast te houden. Waarschijnlijk zijn we maar een paar daagjes op de Azoren, maar ik hoop tegen die tijd weer heel veel toetsen van de kinderen te kunnen versturen en natuurlijk mijn website te uploaden. Echter het eerste wat ik doe bij aankomst is Lenny bellen en de data vastleggen voor zijn ticket naar Nederland!

 

Woensdag 21 maart 2012

Tjeempie, aan alle werkzaamheden om mij heen te zien lijkt het er zowaar op dat we toch bijna gaan vertrekken. Vanmorgen zijn de nieuwe stores weer aan boord gekomen, dus kunnen we in ieder geval weer uitgebreid eten, drinken, koken en schoonmaken tot de Azoren. Verder zijn gisteren alle electronica aan boord gekomen, inclusief een stel monteurs die uit Nederland zijn overgevlogen. Alles wordt in razend tempo in elkaar geschroefd en gezet en met een beetje mazzel zal vrijdag of zaterdag vermoedelijk het vertrek wel zijn.

Het zal voor niemand een verrassing zijn dat deze voortgang in de voorbereiding van ons vertrek bij mij een beetje dubbele gevoelens oproept. Het allerliefste blijf ik hier nog vijf weken met de kinderen om lekker aan boord aan school te werken, afgewisseld met het genieten van dit paradijs samen en ondertussen natuurlijk zoveel mogelijk tijd door te brengen met mijn schatje. Helaas heb ik net niet genoeg geld om 33 vliegtickets terug naar huis te boeken, dus zit er niks anders op dan ook mezelf mentaal voor te bereiden op ons vertrek.

Ik ben deze periode op Bermuda overigens zo trots op onze leerlingen als ik nog nooit ben geweest. Ze zijn allemaal zo keihard aan het werk geslagen met school en daarnaast ook zo positief naar elkaar toe. De sfeer aan boord is heel erg prettig en ik zie nu al, met nog zo'n vijf weken te gaan, hoe sterk iedereen gegroeid is op het gebied van zeer vele diverse kwaliteiten. Kinderen waarvan ik bijna niet had gedacht dat ze volledig zelfstandig een planning konden maken en zichzelf dagen achter elkaar konden blijven motiveren, zie ik nu nonstop met hun neus in de boeken zitten. De deklichten moeten vaak aan, niet om gezellig te eten en te kletsen, maar omdat bijvoorbeeld Merwin en Benjamin nog aan het leren zijn of hun wiskunde- en biologieopgaven zitten te maken.

Zelfs in het dagverblijf lijkt de concentratie en aandachtsspan onuitputtelijk, met motivatoren zoals Steffie en Evie die ervoor zorgen dat de schoolkinderen geen last hebben van de keukenploeg en hun aandacht bij hun vakken houden. We hebben afgelopen week zeer goede individuele mentorgesprekken gevoerd met alle leerlingen en deze week met alle docenten samen doorgesproken. Dit heeft geleid tot zeer gestructureerde overzichten en sterk gerustgestelde kinderen aan boord. De achterstand was voor velen best groot geworden door alles wat we hebben meegemaakt en is op moment van schrijven zeker nog niet ingehaald, maar de inhaalslag die hier op Bermuda plaatsvindt, in combinatie met de vergrootte duidelijkheid dankzij de continue internet-toegang hier, lijkt voor het overgrote deel genoeg te moeten zijn om straks redelijk eenvoudig weer in te stromen in hun oude klas.

Iedereen aan boord lijkt mijn gevoel met mij te delen over de laatste etappes van de reis. Aan de ene kant fijn om weer thuis te komen en je familie en vrienden weer in je armen te kunnen sluiten, maar aan de andere kant absoluut nog geen zin hebben om het schip en zijn opvarenden te verlaten. Er zit ook een deel ongerustheid onder; hoe moet dat straks thuis en op school? Hoe kan ik in hemelsnaam weer normaal functioneren als ik weer in de routine van mijn oude leven terecht ben gekomen? In hoeverre ben ik veranderd en op welk vlak? Hoe gaat iedereen straks om met de nieuwe, zelfstandige en onafhankelijke ik die ik ben geworden?

We zijn in deze laatste 2 maanden hier met de docenten een uitgebreid actieplan voor aan het opstellen. We willen de kinderen zo goed mogelijk kunnen begeleiden en de overgang zo soepel mogelijk maken voor alle partijen. Speerpunt bij dit actieplan is absoluut het contact onderhouden met de hele "bootfamilie". Middels de social media is dit gelukkig niet al te lastig, echter willen we hiernaast meerdere mogelijkheden per jaar creëren dat we elkaar ook in levende lijve kunnen treffen; zoals reünies bijvoorbeeld en ontmoetingen. Als we zelf gewoon naar binnen kijken en naar ons hart luisteren, denk ik dat we vanzelf weten wanneer we elkaar missen en wanneer het nodig is dat we elkaar zien.

Ik zal straks de laatste paar foto's van Bermuda op mijn website zetten. Wegens de vlinders in mijn buik zijn het helaas niet erg veel leerling-foto's geworden. Ik ben alleen overdag veel bij ze geweest tijdens de lesuren. Op het moment dat ze op excursie gingen, werden ze uitstekend begeleid door onze expeditie-leider op dit eiland; Sacajawea. Jaap, Joost en Lambert ondersteunden haar hierin en alles was zo goed geregeld dat ze me verzekerden dat ik niet nodig was en dat ik zoveel mogelijk tijd met de liefde van mijn leven moest doorbrengen. Ik hoop echter wel dat mijn foto's in ieder geval een mooie sfeer-impressie zijn van dit paradijs waarin wij ons bevinden. Het is namelijk, los van mijn roze bril, echt een prachtig en prettig eiland!

Zaterdag 17 maart 2012

Vandaag is het in de wereld van de Regina Maris eigenlijk stiekem zondag. We hebben namelijk de vrije dag van de kinderen even omgeruild met de zaterdag, omdat er hier op Bermuda nauwelijks iets open is op de zondag van de echte wereld. We zijn deze ochtend om 8:00uur begonnen met de grote schoonmaak en zodra we hiermee klaar zijn, mogen de kinderen zelf het eiland gaan verkennen. Tot prachtig om te zien, dat zelfs na bijna vijf maanden een aantal op hun vrije dag aan boord wil blijven, omdat ze heel graag Anne, Martin, Elskarin en Valerie willen helpen met de klussen aan boord.

Jaap neemt een deel van de groep mee om cricket te gaan spelen, Sacajawea gaat naar het aquarium met wat enthousiastelingen en Lambert en Joost willen elk een stevige wandeling gaan doen en daar wellicht nog wat fortjes en kristal-grotten inbouwen. Ik ga natuurlijk het allerleukste ondernemen van alle docenten (;)). Nadat ik zelf donderdag had meegeholpen met klussen op de Spirit werd al snel duidelijk dat de kapitein Scott wel wat extra handjes kon gebruiken. Nu hoefde ik dit niet zelf aan te geven, want een paar schatjes van ons kwamen dit al zelf aan mij vragen; of ze alsjeblieft met mij naar Dockyard mochten om te gaan schuren en schilderen aan de masten en het dek aldaar.

We pakken straks de bus die kant op en zijn dan zo'n anderhalf uur later aan boord van de Spirit. Sowieso is het al een heerlijk uitstapje voor ze om de prachtige rit verdeeld over twee bussen naar de andere kant van het eiland te maken. Het weer is hier prachtig de afgelopen paar dagen. Het is in de ochtenden nog wel een beetje fris, maar overdag kunnen we alweer gewoon t-shirts aan en heel voorzichtig een korte broek hier en daar. Dat is wel een verbetering met hoe koud en guur het was de eerste paar dagen dat we hier waren!


Pagina laatst bijgewerkt door Mappits op 17-03-2012 8:24