Zaterdag 11 februari 2012

De weergoden zijn ons deze hele reis al niet goed gezind, maar wat ze vandaag voor elkaar hebben gekregen slaat toch wel bijna alles tot nu toe. We zouden namelijk vanmiddag om precies 16:00uur aankomen in Maria La Gorda, daar vervolgens inklaren en de volgende ochtend heel vroeg van boord gaan, waar we met een busje opgepikt moesten worden om onze twee weken in Cuba te beginnen.

Echter kregen wij vanmorgen het nieuws dat er te laat een aanvraag was ingediend voor het inklaren in Maria La Gorda en dat de Cubaanse autoriteiten met geen mogelijkheid binnen drie dagen de juiste instanties gereed konden hebben in Maria La Gorda. We moesten dus naar Havana komen om daar in te klaren. Dat betekende vanmorgen dat we nog zo'n 150 mijl extra moesten doorvaren, alvorens we het vaste land van Cuba konden betreden, in plaats van alleen maar aanschouwen vanaf het schip.

Nu is het zure van dit verhaal vooral het feit dat we heel rustig aan hebben gedaan bij de windstilte van de afgelopen paar dagen, nauwelijks de motor hebben aangezet, de boot zelfs gewoon stil hebben gelegd tijdens de nachtwachten en om lekker te zwemmen, omdat we toch niet voor 16:00uur mochten aankomen vandaag. Terug naar de weergoden. Op het moment dat we dit bericht kregen begon de wind namelijk voor het eerst in dagen op te steken. Nou denk je natuurlijk "ah fijn aangezien jullie nog 150 mijl extra moeten afleggen", maar het toeval wil natuurlijk dat de wind net als op de afgelopen paar stukken precies uit die hoek komt waar we heen moeten.

Sterker nog, op het moment dat we koers noordwest hadden ingezet, begon de win pal tegen en nu we Cuba aan het ronden zijn richting noorden en daarna noordoosten blijkt uit de weersvoorspellingen dat de wind vrolijk exact met ons meedraait om ervoor te zorgen dat hij ook pal tegen blijft. We gaan nu nog 4 knopen, maar de verwachting is dat de wind nog meer gaat opsteken en dat onze snelheid zal gaan afnemen naar 3 of misschien nog wel minder knopen. De eerste dag van ons programma op Cuba vervalt dus al. Zoals Anne net quasi-spottend opmerkte: "dit scheepje is niet gemaakt om tegen de wind in het varen, ook niet met de motor aan". We hopen nu morgenavond aan te komen, maar ik vrees dat het nog wel eens morgennacht kan worden.

Elskarin heeft me net uitgelegd dat onze kinderen een veel betere weersvoorspeller zijn dan de beste barometer die je kunt vinden. Deze ochtend was de stemming nog vrij duf en ingekakt, maar vanaf een uurtje of elf leek het wel alsof iedereen storm in het hoofd had gekregen. Een paar uur later zat deze weerbarstigheid dan ook in de lucht en in het water. Iedereen wordt weer herinnerd aan de golf van Biscaje, want we schommelen we weer heerlijk van links naar rechts en op en neer.

Het goede nieuws, zoals Monique het vrolijk aan ons wist te brengen, is dat we dus wel een dagje extra hebben om de maandrapportage en de leerlingevaluaties af te maken. Het docententeam is dus vrolijk aan het typen, nadenken en overleggen. De bemanning baalt echter behoorlijk. Een dagje later in Cuba betekent ook een dagje later naar Mexico en met deze weersomstandigheden zal de reis ook langer duren. Dus lieve weergoden, speciaal voor Anne en Elskarin dan, laat die wind eens even een paar graden draaien! Lekker zuidwest ofzo??! Vinden jullie dat geen goed plan?!

 

Vrijdag 10 februari 2012

Volledig windstil de afgelopen paar dagen, echt ongelooflijk! De zee is al dagenlang constant een gladde spiegel waarin gisteravond de maan prachtig knaloranje werd weerspiegeld en vanmorgen vroeg de mooiste zonopgang tot nog toe werd geëtaleerd. We hebben de afgelopen paar dagen heel veel tijd gestoken in de mentorgesprekken, de lessen en uiteindelijk vooral in het maken van de tweede maandelijkse rapportage van deze reis. Daarnaast zijn we druk bezig met het docententeam en met de crew om een evaluatie op papier te krijgen over de afgelopen drie maanden, omdat we nu halverwege zijn.

Dit alles komt neer op heel veel vergaderen en heel veel nadenken en typen. Vandaar dat ik niet elke dag aan blogjes schrijven toekom. Morgen komen we eind van de middag in Cuba aan. Zonder wind en met de motor op constante snelheid is het eenvoudig te voorspellen hoe laat dat dan precies is en wonder boven wonder is onze verwachte aankomsttijd nou precies de tijd dat de douane van Cuba ons heeft laten weten dat we welkom zijn; 16:00uur lokale tijd.

We gaan nog een erg drukke 24 uur tegemoet, want de hele boot moet nog schoongemaakt en opgeruimd worden, de tassen moeten worden ingepakt voor twee weken Cuba en daar komt nog bij dat, behalve de 10 leerlingen die op het moment van schrijven een toets zitten te maken, morgen nog eens 10 leerlingen 's ochtends vroeg een toets willen komen doen voordat ze weer twee weken moeten uitstellen. Dat betekent dat we tussen het vergaderen en opruimen door ook nog moeten surveilleren en daarna moeten inscannen en archiveren, alvorens zelf onze spulletjes in te kunnen pakken en de rapportages en evaluatie af te kunnen maken.

Ik ervaar vandaag dus een enigszins lichte vorm van werkdruk om het maar even zacht uit te drukken. Gelukkig lijkt alles in Cuba tot in de puntjes uitgewerkt en geregeld te zijn, dus dan hebben wij docenten, behalve een louter begeleidende rol te vervullen, weinig te doen op het gebied van regelen en organiseren. Dat is mooi, want dan kunnen we rustig bijkomen van deze hectische week en genieten van het ongetwijfeld enorm boeiende land Cuba! Ik vond het weer heerlijk om op zee te zijn en weer lekker in een vast ritme te zitten aan boord, maar ik heb ook enorm veel behoefte aan weer afwisseling.

 

Maandag 6 februari 2012

Heerlijk toch zo'n vrije zondag elke week weer! Helaas lukte het me niet om gisterochtend uit te slapen. Dit had er waarschijnlijk mee te maken dat ik zaterdagmiddag een heerlijke middagslaap had gehouden en daarnaast al om 20:30uur naar bedje was gegaan. Op een gegeven moment heb je echt wel weer genoeg bijgeslapen, maar toch merk ik weer hoe vermoeiend leven aan boord kan zijn door de constant bewegende vloer onder je. Na drie weken land dus gewoon weer inslingeren met z'n allen!

Na het ontbijt ben ik anderhalf uur met Monique in gesprek geweest over mijn persoonlijke evaluatie van de afgelopen drie maanden. Erg prettig om met een 'semi-buitenstaander' alles door te kunnen spreken wat mij tijdens deze reis goed is bevallen en wat me is tegengevallen. We hebben het over heel praktische zaken gehad, zoals de behoefte aan meer les- en kantoorruimte voor de docenten aan boord, maar ook heel persoonlijke zaken zoals kleine irritaties onderling en dingen die mij zouden kunnen beperken in het uitvoeren van mijn taken en wat we hieraan kunnen doen voor de komende drie maanden.

Na de lunch en de teamvergadering was het weer tijd voor de veiling en de grote schoonmaak. Hierna hebben we met het hele docententeam een evaluatievergadering gehad met Monique en een hoop zaken op het gebied van communicatie kunnen verhelderen en oplossen. Zeer positief voor alle betrokken partijen, zowel hier aan boord als thuis in Nederland. Daarna had de scheepsraad wederom het wekelijks overleg, maar zij constateerde weinig dringende klachten of zaken. De kamers werden nog gecontroleerd en mede hierdoor en dankzij de grote schoonmaak straalde een schone Regina Maris zondagavond zo in het maanlicht dat andere schippers hun ogen moesten afschermen.

Het was ook erg fijn dat de motor tijdelijk uit was en we aan het zeilen waren, totdat vanmiddag de tegenwind toch weer roet in het eten gooide. Het studeren verliep vandaag prima en ik kan vol trots melden dat onze 32 leerlingen in totaal bijna 300 toetsen samen gemaakt hebben. Een gemiddelde van ruim 9 toetsen per leerling; heerlijk die inhaalslag die ze nu maken! Onze absolute topscoorder is Evie met in totaal 22 gemaakte toetsen! Wat een toppertje; ze maakt elke lesdag een toets en soms zelfs meerdere op een dag! Jules staat tot nog toe tweede met 16 gemaakte toetsen, Marleen derde met 14 gemaakte toetsen, Sanne en Liv op een gedeelde vierde plek met 13 gemaakte toetsen en dan volgt Jorrit met 12 en dan de rest.

De werkhouding zo aan het eind van de dag bij de meeste kids begint eindelijk een beetje gebreken te vertonen. Gelukkig maar, want ik begon eraan te twijfelen of onze kinderen niet in robots waren veranderd. Meer dan een week zo geconcentreerd en hard aan het werk zijn is toch niet goed voor een mens???! Monique gaat straks de dag afsluiten met een workshop over leiderschap en management en de verschillende manieren waarop je mensen kunt aansturen. Wij willen namelijk binnen de groep nog sterker stimuleren dat ze elkaar aanspreken op hun werkhouding, het opruimen en schoonmaken van dingen, het respectvol met elkaar omgaan etc. Op die manier hoeven wij zelf niet steeds als politie-agent op te treden en leren ze zelf tegelijkertijd hoe je positief gedrag bij leeftijdsgenoten op een prettige manier kunt bewerkstelligen.

Monique is in overleg met Martin ook druk bezig met de laatste details van het Cuba-programma. Van wat ik nu gezien heb word ik ontzettend enthousiast en blij, want er zit een mooie mix van alle cultuur die Cuba te bieden heeft in qua activiteiten. Ik vrees dat ik wederom gewoon lekker twee weken lang met de groep meega en niet op deze mooie plek een paar vakantiedagen pak. Het is allemaal veel te leuk wat ze gaan doen, dus daar wil ik heel graag bij zijn en volop van meengenieten!

Daarnaast zijn we bezig met de planning van Bermuda, waarin ook al veel dingen vastgelegd zijn. Ik kijk ontzettend uit naar de dolfijnentraining met Liselot (de zus van Claire, een vriendinnetje van de hockey van me) en ik hoop ook echt heel erg dat deze activiteit in ons Bermuda-programma gaat passen! Wat mij betreft mag de wind nu wel naar het zuiden draaien en lekker richting de 6 gaan. Dan kan dat duffe gedreun van de motor uit en komen we lekker op tijd aan op Cuba! Planning is nu om op 12 februari 's ochtends van boord te gaan, dus als we de 11de lekker vroeg kunnen aankomen hebben we nog tijd genoeg om alle benodigde spullen te wassen en in te pakken! Zin in!

 

Zaterdag 4 februari 2012

We mochten gisteravond pas laat de haven in en hebben na etenstijd de prachtige houten boegbeelden die gemaakt waren in Costa Rica voor vrienden van Martin aan boord gebracht. Het bunkeren liep echter helemaal in de soep, omdat de leverancier na zeer veel berichten van onze kant het toch nog had weten te presteren om de verkeerde brandstof aan te leveren. Dit resulteerde erin dat we vanmorgen volkomen onverwacht nog altijd in de haven lagen. De keukenploeg wist dit natuurlijk niet, want die lagen heerlijk te slapen en hadden aan de nachtwacht van 4-8 om ze op tijd te wekken. Die nachtwacht was er echter helemaal niet en Sacajawea heeft de keukenploeg om half acht uit hun bedjes moeten halen.

De lessen heb ik daarom om half negen laten beginnen tot grote opluchting van iedereen die om 7:50uur als een gek zijn ontbijtje naar binnen zat te werken. Onze kapitein en stuurlieden hadden echt een rotdag vandaag en konden niet veel anders dan zitten wachten tot de juiste diesel werd geleverd. Daar kwam bij dat de bureaucratie van latijns amerika blijkbaar tegenwoordig zijn hoogtepunt kent in Costa Rica. Het inklaren en uitklaren van iedereen aan boord duurde eeuwig en moest via zeven verschillende bureau's en instanties. Ook was het bedrag dat we kwijt zijn aan havengeld belachelijk hoog. Dit in combinatie met het feit dat we er eigenlijk helemaal niet hadden gelegen als het goed was gegaan met de brandstog, zorgde voor sippe gezichten.

Inmiddels varen we gelukkig eindelijk weer, want ons plekje aan de haven was ook niet zozeer idyllisch te noemen. Tijdens de lessen konden we elkaar nauwelijks verstaan, omdat er op 5 meter naast ons aan de andere kant van de kade een containerschip werd uitgeladen en vervolgens weer volgeladen. De werklieden die dit deden hadden daarnaast bedacht dat vandaag ook een leuke dag was om Nederlandse aapjes te kijken, dus echt prettig lesgeven was het niet. Nadat we rond 17:00uur zijn weggevaren en alle gevallen spullen weer van de vloer hebben geraapt (we hadden ons nog niet echt ingesteld op deining en golven) is de rust eindelijk weer wedergekeerd. De wachten draaien weer en de routine van het op zee zijn zit er weer in. Heerlijk even een weekje geen land!

 

Vrijdag 3 februari 2012

Wat een gekke gewaarwording om vanmorgen vroeg Monique in het bed van Kes aan te treffen! Wat leuk dat ze er is en wat een traktatie voor de kinderen straks als ze alle post krijgen! Ze heeft de hele dag nauwelijks een stap kunnen verzetten aan boord zonder door één van onze kids aangesproken te worden. Iedereen wilde natuurlijk weten hoe het thuis was met hun ouders en wat ze van de lipdub en de post vonden!

Wederom was het niet nodig om lesdag en wachtdag gescheiden te houden, omdat we nog altijd geen nachtwachten hebben en dus zaten alle kinderen compleet aan dek vanmorgen om 8:00uur met open boekjes en schriftjes. Het is ideaal voor de kinderen, want ze maken op dit moment een mega-inhaalslag met het schoolwerk. Er is ook voor de meesten lekker veel digitaal binnengehaald aan schoolwerk en de mappen met nog te maken toetsen puilen weer uit! De map met gemaakte toetsen was leeg donderdagochtend (de laatste gemaakte toetsen had ik nog net op tijd weten in te scannen en door te mailen aan Alieke, voordat we verbinding meer hadden), maar begint nu ook al aardig vol te raken, terwijl de mappen met nog te maken toetsen weer slinken. Niet te geloven wat een werktempo er op dit moment om ons heen plaatsvindt. Het helpt ook enorm dat ze doordeweeks geen films meer mogen kijken; een besluit van de crew en docenten waar verrassend weinig commentaar op kwam toen de kapitein de groep hiervan op de hoogte bracht. Iedereen begreep eigenlijk heel goed dat voldoende slaap essentieel was voor het varen van het schip en het maken van je schoolwerk.

We moesten vandaag de haven in om te bunkeren (naar ik begrijp is dat een nautische term om bij te tanken), maar dit kon volgens het havenkantoor pas vanaf 15:00uur ivm twee enorme cruise-schepen die de haven bezet houden. Inmiddels is het echter alweer bijna 18:00uur en liggen we nog steeds te rollen aan het anker voor het eilandje. Aan de ene kant erg frustrerend om weer met de Latijns-Amerikaanse mentaliteit ten opzichte van tijdsafspraken te maken te hebben en dus nu een volledige dag stil te moeten liggen op onze reis naar Cuba, maar aan de andere kant een geluk bij een ongeluk omdat dit dus wederom zo'n productieve lesdag is geworden.

Elskarin heeft in Bocas del Toro haar prachtige dreadlocks af moeten knippen, omdat haar haar vol zat met luizen en neten. Aan het begin van onze Panama expeditie In Panama City hebben we voor het eerst daadwerkelijk luis geconstateerd, maar de leerlingen hebben daarnaast ook waarschijnlijk iets opgelopen tijdens de drie weken in hostels, indianenhutten en kloosters in Panama. We zijn namelijk vanmorgen tijdens een grootscheepse controle erachter gekomen dat 15 van onze leerlingen luizen of neten hebben. De bemanning en docenten zijn op dit moment gelukkig luizenvrij en ik hoop dat we het nu ook de kop in kunnen drukken. Iedereen is behandeld met luizenshampoo, alle hutten en verblijven zijn gedesinfecteerd en gespoten en alle kussen, beddegoed en "risico-kleding" wordt op hoge temperaturen gewassen en gedroogd. Knappe luis die deze interventie weet te overleven!

Een groot voordeel van deze luizen is wel dat de kapsels van alle kinderen er weer picobello uitzien. Valerie (onze nieuwe stuurvrouw, die overigens direct bij iedereen ontzettend in de smaak is gevallen) en Elskarin hebben namelijk vandaag een zeer effectieve en lucratieve kapperszaak geopend. Vooral alle heren met lange krullen moesten eraan geloven en zien er niet langer meer uit als stoere, overzorgde zeemannen maar weer als nette, respectabele tieners. Anne heeft gister een naai-atelier geopend in de stuurhut en alle gescheurde broeken gemaakt. Hij was echter zo slim om een bus Pringles per naaisessie te vragen en loopt sindsdien lekker te knabbelen op allerlei smaken chips. Ik ben benieuwd of Elskarin en Valerie ook zo zakelijk ingesteld zijn en dat ze een vergoeding hebben gevraagd voor de knipbeurten. Gezien de aard van deze schatten, vermoed ik dat het uitsluitend vrijwilligerswerk is geweest en dat het resultaat van dankbaar stralende oogjes onder rechtgeknipte coupes voldoende beloning is geweest...

 

Donderdag 2 februari 2012

We zouden 's ochtends vroeg bij het opkomen van de zon gaan vertrekken. Dus zat iedereen keurig om half zeven aan het ontbijt. Vanaf 7:00uur zouden de lessen beginnen voor de mensen die geen wacht hadden en iedereen die geen lesdag had zou helpen met het wegvaren uit Bocas del Toro op weg naar Porto Limon in Costa Rica. Uiteindelijk bleek dat de douane pas om 9:00uur open ging en dat er dus niet gevaren zou worden voordat Elskarin ons uitgeklaard had. Dit was eigenlijk best goed nieuws, want nu konden alle leerlingen (exclusief de keukenploeg) met schoolwerk aan de slag.

Dit resulteerde in 29 zeer gemotiveerde leerlingen die de hele ochtend vanaf 7:00uur weer keihard aan het werk gingen. De docenten hadden dinsdag en woensdag ook al de hele dag aan boord met een brede glimlach rondgelopen, want de motivatie en concentratie waren verrassend hoog na drie weken rondreis in Panama. Het leek wel alsof ze het schoolwerk gemist hadden! De dinsdag en de woensdag waren de presentaties van de drie groepjes van de Bocas reis nog voorbereid en uitgevoerd en moesten de fruit en groente aan boord gebracht en gestored worden, maar verder was iedereen bijna nonstop tussen 8:00uuur en 18:00uur bezig met school.

Wellicht kwam deze gemotiveerdheid en het harde werken ook wel enigszins voort uit het nieuwe buddy-systeem wat we geïntroduceerd hebben voor de lesdagen. We hebben 16 keer 2 leerlingen aan elkaar gekoppeld om samen te studeren en met elkaar een planning te maken en te evalueren hoe het leer- en werkproces verloopt op een lesdag. Tijdens het mentor-overleg was de meerderheid hier positief over en vond men het prettig om altijd met iemand samen te kunnen werken indien dat nodig was.

Uiteindelijk vertrokken we om 11:00uur uit Bocas del Toro en kwamen we om 20:00uur aan in Porto Limon in Costa Rica. Tot onze grote teleurstelling was er geen plek in de haven en moesten we dus voor de kust voor anker tussen een eilandje en de haven in. Als er iets vreselijk frustrerend is, dan is het wel 's nachts liggen rollen in je bedje door de golven en deining terwijl je weet dat je geen centimeter vooruit komt en dat het dus eigenlijk helemaal geen nut heeft.

Na het avondeten hebben we een zeer productief docenten-overleg gehad en zijn we de halverwege evaluatie gaan doorspreken. Het is erg fijn om met vier gemotiveerde mensen samen aandachts- en leerpunten te kunnen filteren uit de afgelopen drie maanden en weten dat een ieder van ons er alles aan gaat doen om het onderwijs aan boord nog veel beter te laten verlopen. Het blijft een lastige afweging hoeveel vrijheid je de kinderen geeft in hun schoolwerk. De meesten kunnen het heel goed aan en willen ook erg graag zelf weten wanneer ze welk vak en welke toets doen en dus op welke momenten van de dag ze waaraan werken. Dit vraagt echter veel van de docenten, want die moeten als het ware met zijn vijven de hele dag paraat staan voor vragen, surveillance en ondersteuning. Je doet dit graag omdat je het positieve effect hiervan zo duidelijk ziet, maar je moet tegelijkertijd zorgen dat je ook nog aan je andere taken toekomt.

We hebben nu een mooie verdeling gemaakt in ochtenden en middagen, waardoor we niet voortdurend met zijn vijven in de nek van de kinders staan te hijgen. De ene docent pakt nu de ochtend en de ander de middag en dat wisselen we af. Hierdoor moeten de leerlingen wel af en toe hun specifieke vakinhoudelijke vragen opsparen tot de desbetreffende docent weer tot hun beschikking staat, maar voor mijn gevoel werkt het super. Elke docent houdt nu ook meer energie over omdat hij of zij ook wat meer momenten voor zichzelf heeft en zijn taken buiten het directe contact met de kinderen om.

Ergens in de nacht zijn Monique en een tweetal makers van boegbeelden uit Costa Rica aan boord gekomen, maar toen lag ik al te rollen in mijn bedje. Het is weer verbazingwekkend vermoeiend om op een bewegend schip te zijn na drie weken lang vaste grond onder de voeten te hebben gehad. Ook het monotome geluid van de lopende motor de hele dag gaat op een gegeven moment op je gemoedsrust inspelen. We hadden namelijk weer eens voor de verandering tegenwind op weg naar Costa Rica, zucht... Weer niet kunnen zeilen! Hopelijk morgen wel!

 


Pagina laatst bijgewerkt door Mappits op 2-02-2012 8:11