Maandag 28 november

Wat is iedereen al heerlijk bruin aan het worden! Kes was iets te laat met insmeren en is nu net zo rood als de kreeften die hij gaat proberen te vangen als we in de Caribbean aankomen. De vislijn is hij nu samen met Stijn uit de knoop aan het halen en ze hopen straks lekkere grote vissen te vangen die we dan heerlijk kunnen opbakken voor de lunch morgen! Ben is naast mij bezig in het dagverblijf om Dianne, Jorrit, Benjamin en Willemijn navigatieles te geven, terwijl de andere leerlingen spaanse les hebben op het middendek.

Douwe, Till en Andrea hebben ons zojuist als keukenploeg zijnde getrakteerd op de allerlekkerste lasagna ooit! Echt knap om dat op een bewegend schip voor zoveel mensen zo goed klaar te maken. Gisteren was het een vrije dag wat les betreft, maar aangezien het leven aan boord natuurlijk niet ophoudt, hebben we ons bezig gehouden na het fijne uitslapen en de lunch met de grote schoonmaak en de veiling. Nog altijd vinden we meerdere vuilniszakken vol aan spullen die onze leerlingen dan voor 50 cent kunnen terugkopen. De leercurve is nog altijd vrij horizontaal, maar wellicht begint de boodschap deze week wel aan te komen dat je je spullen niet zomaar kunt laten rondslingeren.

Zondagavond heb ik wederom meegedaan met een paar potjes "weerwolven". Een voor mij geheel nieuw kaartspel wat je met een mannetje of 10 a 20 tegelijk speelt en waarbij bluffen en het inschatten van je medespelers' intenties zeer belangrijk zijn! Vanmorgen vroeg had ik een ontzettend maandagochtend gevoel, maar na de eerste paar kopjes koffie was ik klaar voor de eerste lessen. Derde lesdag voor deze klas en net als lesdag 1 en 2 hebben ze de hele ochtend van 8 tot 12 keihard zitten werken. Sanne heeft zelfs nog even snel een proefwerk Natuurkunde tussendoor gemaakt en volgens de inschatting van onze docent Natuurkunde zeker ruim voldoende gescoord. Fijn om te zien dat we de juiste zaken behandelen op de juiste manier. Ze maken lange schooldagen, maar zijn toch nog gemotiveerd genoeg om op hun wachtdagen een aantal uren aan huiswerk en literatuur te besteden.

Het weer blijft fantastisch. We zijn gister middels een gijp vanaf iets boven de Kaapverden op de koers gekomen die ons zo goed als rechtstreeks naar Dominica zal brengen! Hierdoor liggen we wel weer iets meer te rollen, omdat de deining nu grotendeels zijwaarts binnenkomt, maar ook dat went alweer. Tussen mijn onderzoek, het lesgeven en het werken aan boord door vind ik ook nog genoeg tijd voor ontspanning. Even ter aanrader: de serie Shameless, britse versie van Flodder, maar dan vele malen beter geacteerd en geregisseerd. Verder genoten van Bonita Avenue en Het Diner.

Vrijdag 25 november

Het is nu half drie 's middags voor de 17 leerlingen die wacht lopen en half twee 's middags voor de leerlingen die vandaag een lesdag hebben. Misschien een beetje rare gewaarwording, maar we zijn weer een tijdsgrens over gegaan. Om ervoor te zorgen dat dit extra uurtje eerlijk verdeeld wordt over de wachten, lopen alle wachten nu tot 12 uur 's nachts 20 minuten langer door. Dat betekent dat de wacht van 12:00uur tot 16:00uur om 16:20uur is afgelopen, de wacht erna om 20:40 en de laatste wacht om 01:00uur, oftewel 12:00uur nieuwe tijd.

De kapitein heeft net een klein uurtje toespraak gehouden over omgangsregels en dit extra uurtje compenseerde keurig met het lesrooster. Ik merk aan zowel de bemanning als de leerlingen dat we allemaal weer moeten wennen aan de tijden en de deining. We zijn uiteindelijk pas woensdagmiddag de haven uitgevaren, omdat we na de Teide toch nog wel wat uurtjes nodig hadden om bij te komen van de wal en om alles weer de juiste plek aan boord te geven. We zijn dinsdagavond met het docententeam nog druk geweest met de lesdagen vorm te geven en stonden woensdagochtend dan ook te popelen om wederom van start te gaan.

Stipt 8:00uur zat de groep binnen vanwege het weer klaar met alle boeken voor hun neus. Behalve een kleine onderbreking wegens het "all hands on deck" tijdens het zeilen zetten rond half twee hebben alle 17 leerlingen keihard gewerkt aan hun verschillende vakken. De eerste toetsen zijn ook zelfs al afgenomen en ondanks een lichte zorg bij sommigen over de achterstand en de communicatie met hun thuisscholen heeft iedereen er toch wel het volste vertrouwen in dat deze zelfstandige werkmethode erg goed werkt en tot uitstekende resultaten zal leiden. De zee en het weer werken super mee, want het is heerlijk warm en zonnig, het waait lekker vanuit een fijne ruime hoek en de deining is redelijk groot, maar zeer regelmatig en niet haaks op de boot. Zo komen we er wel! Fingers crossed dat het ook zo blijft.

Ik was woensdagavond volledig uitgeteld en lag al diep in coma zodra mijn hoofd het kussen raakte rond half negen 's avonds. Donderdag hebben we hetzelfde lesprogramma gedraait met de andere 17 leerlingen en ook hier heb ik weer af en toe een minuutje verbaasd om me heen zitten kijken naar de enorme concentratie, motivatie en werkhouding van onze kinders. Wat is dit een fantastische manier om les te geven. Je houdt een beetje toezicht en overzicht, springt bij waar nodig is en beantwoordt vragen en geeft uitleg alleen als leerlingen daar behoefte aan hebben. Geen verspilde tijd en moeite voor beide kanten, heerlijk!

Gisteravond hebben we met het docententeam anderhalf uur vergaderd over de evaluaties die we van de twee groepen hebben gekregen op het huidige lessysteem. Behalve nog wat kleine zaken fine-tunen was eigenlijk de algehele indruk vanuit onze leerlingen zeer positief. Zij vinden het helemaal top dat ze zelf de verantwoordelijkheid dragen, maar dat ze daarnaast ook altijd bij ons terecht kunnen voor zaken op welk gebied dan ook. De dagelijkse gang van zaken zoals het schoonmaken en koken loopt ook steeds meer als een goedgeöliede machine. Kes werkt zich uit de naad en de onze stuurmannen en kapitein laten de boot vol trots steeds harder varen (vanmorgen zelfs 8 knopen, jeeh)! Deze ochtend weer om 8:00uur gestart met de tweede lesdag voor groep 1.

Joost behandelt op dit moment de verschillende werkwoordsvormen in het Spaans en Sacajawea gaat straks een les geven over de watermaker aan boord en de vissen om ons heen in relatie tot osmose en celwanden etc. Ervaringsleren zoals het bedoeld is! Daarna mag ik mijn tweede uurtje van vandaag weer doen voor de algemene vakken samen met Joost en we eindigen vandaag met één van mijn favoriete projectjes tijdens deze reis. Gister en eergister was de invulling van het laatste uurtje, welke wij tot SAS-uurtje hebben omgedoopt, de eerste mentoraatbijeenkomst in vijf groepjes en vandaag mag ik het laatste uur met de 17 leerlingen brainstormen over het opzetten van een musical.

Ik heb ontzettend veel zin om deze jonge creatieve bronnen aan te boren en ze zoveel mogelijk vrijheid te geven onder andere op het gebied van teksten schrijven, choreografie, decor, kostuums, muziek, regie, en het vastleggen van onze productie met behulp van film en foto. Ik hoop dat we ergens op de eilanden ook in de gelegenheid zullen zijn om onze inspanningen te kunnen tonen aan de lokale bevolking; op Bermuda bijvoorbeeld (met wellicht een generale repetitie in Cuba)!!

Dinsdag 22 november

Onze tijd op Tenerife zit er alweer bijna op. Vanavond willen we de haven verlaten als de kinderen terug zijn van de beklimming van de vulkaan de Teide. Alle 34 zijn onder begeleiding van Joost, Sacajawea, Lambert (onze nieuwe NT&WIS docent), Ben (onze stuurman met veel navigatiekennis) en Heleen (onze arts aan boord voor de oversteek) gisterochtend vroeg vertrokken met een touringcar. Om 8:00uur 's ochtends stapte iedereen in en nadat Merwin nog even snel zijn tandenborstel was gaan pakken, Sietske en Brit hun rugzakken die groter waren dan zijzelf in de bus hadden gekregen en Dianne nog snel met hulp van Ben een temperatuurmeter had gevonden voor het onderzoek op de Teide, kon de bus volgeladen vertrekken met een zwaaiende Joost en Jorrit en een gapende Benjamin achter de ruiten.

Vandaag zal de bus eind van de middag terugkomen en ik ben erg benieuwd naar de verhalen over de wandeling, de herberg en de prachtige zonsopgang van vanmorgen vanaf de top! Vrijdagmiddag zeilden om 14:00uur zo'n 80 stralende gezichten mij tegemoet toen ik aan de kade bij de aanlegplek van de Regina stond te wachten. De docenten en leerlingen van de britse school gooiden termen als "incredible", "time of our life" and "an amazing experience" naar mijn hoofd om te beschrijven hoe fijn het dagje zeilen met onze crew en kinders was geweest. Iedereen had actief meegeholpen, onze leerlingen hadden de Spaanse jeugd goed wegwijs gemaakt en alle zeilen waren keurig gezet en weer gestreken bij terugkomst. Volgend jaar komen we zeker terug bij deze school. Wat een warm ontvangst op donderdag met heerlijke lunch, mooie rondleiding door de botanische tuinen en gezellig en fanatiek volleybal-toernooitje en wat een dankbaarheid voor het zeiltripje op vrijdag.

Echt prachtig om te zien dat er ook op Tenerife zulke gepassioneerde docenten een school runnen en alle leerlingen opvangen alsof ze stuk voor stuk hun eigen kinderen zijn en ze stimuleren om dit soort activiteiten te ondernemen. Ik had een enorme postzak bij me voor de kinderen op de kade en de blijdschap was groot toen ze alle pakketjes en brieven in ontvangst mochten nemen. In het weekend hebben we ons verder vooral bezig gehouden met grote schoonmaak, met het aanbrengen van meer structuur, met het organiseren van de schoolzaken van de leerlingen (nu we nog internet hebben moeten ze er ook gebruik van maken natuurlijk) en met de herindeling van de hutten, wachten en diverse commissies voor de organisatie van de blogs, foto's, onderzoeken, keukenploegen, etc.

Tussendoor hebben we nog een BBQ-feestje gehad bij de Thor Heyerdahl met de Duitse leerlingen van het KUS-project, hebben we een rondleiding gekregen op de Stad Amsterdam (het pronkstuk van de Nederlandse tallships) van de kapitein himself en mochten we een kijkje nemen op de prachtige en gigantisch grote Sedov, een Russisch tallship dat naast ons lag (dankzij de invloedrijke charmes van onze kapitein Martin). Ook hebben de leerlingen presentaties gegeven over de eerste verrichte onderzoeken op Tenerife met onderwerpen als Flora en Fauna en de invloed van de vulkaan, schoolsystemen, sport en cultuur op Tenerife, etc.

Daarnaast hebben docenten, crew en leerlingen allen elke middag en/of avond kunnen genieten van de tapas, de zon en de gezellige sfeer en warme gastvrijheid die Santa Cruz te bieden heeft. Aan de ene kant willen we allemaal weer graag de volle zee op en de zeilen hijsen, maar aan de andere kant was dit weekje aan land toch ook een erg welkome afwisseling. Voor mij persoonlijk was gister met een huurauto samen met Jaap een rondje over het eiland rijden één van de hoogtepunten.

De binnenlanden van Tenerife en met name het nationale park van de Teide bieden een indrukwekkende diversiteit aan natuurschoon. Na een paar minuten lang met open mond naast elkaar te hebben gestaan concludeerden we dat Salvador Dali zijn inspiratie toch wel deels hiervandaan gehaald moet hebben. Zo bizar, surrealistisch en overweldigend kwamen veel uitzichten op ons over. Mijn dromen van hoge golven en deining vermengen zich nu met grillige rotsformaties en waanzinnige palmen en cactussen. Op naar Dominica en de boiling lakes voor nog meer input!

Vrijdag 18 november

Eindelijk zit ik weer in het internet-cafe en heb ruim een uur de tijd om mijn email en website bij de te werken, aangezien de bestanden die we aan de TU Delft moeten versturen ongeveer een uur de tijd nodig hebben om verstuurd te worden. Dat komt niet alleen door het trage internet in Tenerife, maar ook door de grootte van de bestanden. Onze kinders zijn op dit moment aan het varen met de Britse school die wij gister bezocht hebben in Puerto Cruz. Wat was het gistermiddag toch prachtig om te zin hoe pubers met verschillende achtergronden, talen en culturen elkaar toch altijd weer weten te vinden middels de universele taal van de sport, spel en competitie.

Ik zal straks foto's trachten te plaatsen van de vele potjes volleybal die ze gespeeld hebben op het veld van de britse school tegen de Canarische jeugd. Echt heel mooi en ontroerend om te zien hoe snel het ijs dan gebroken is! Je voelt je dan een beetje onnozel omdat je in het ochtend-programma hebt getracht hier veel aandacht aan te besteden en de contacten te motiveren en dan te zien dat jouw pogingen van een half uur in een potje volleybal binnen 5 minuten worden gerealiseerd. Wat een prachtige groep hebben wij mee zeg, echt wow! Samen onderling, tegen ons, tegen anderen geven ze met zoveel enthousiasme en motivatie zoveel positieve energie, echt ongelooflijk! Ben heel benieuwd hoe het straks aan de andere kant van de oceaan is!

Woensdag 16 november

Gisteren zijn we aangekomen op Tenerife! Wat een gekke gewaarwording na zoveel weken alleen maar water om je heen om ineens een eiland aan de horizon te zien opdoemen. En wat voor eiland! We zijn gister eerst voor anker gegaan in een prachtige verlaten baai, helemaal voor ons zelf alleen, aan de noordkant van Tenerife. Heerlijk gezwommen tussen boot en strand (zo'n anderhalve km afgelegd schat ik) gewandeld in de omringende bergen, lekker aan het zwarte strand gelegen en een supergezellige BBQ aan boord gehad. Vanmorgen moesten we echter van La Guardia Policia (of zoiets) in de haven van Santa Cruz komen liggen en dat is wel ff andere koek helaas. Zoals elke haven in elke stad druk, vol, lawaaiig en vies. Het centrum van Santa Cruz is wel beter, redelijk mooi en lekker toeristisch. Ik ben nu met een biertje in een internetcafe bezig met mails en website. Ontzettend aardige man, die prima engels kan, dus we hoeven niet eens onze eerste spaanse lessen in de praktijk te brengen. We liggen hier nog de hele week dus er komen nog zeker meer foto's en updates!

Maandag 14 november

Eindelijk weer een rustig dagje gehad vandaag met zon en een goeie ruime wind. Zaterdagavond moest de motor helaas weer aan, omdat de wind tegen alle verwachtingen in niet ging draaien en maar uit het zuidwesten bleef komen. We kregen in het stuurhuis allemaal het gevoel dat we helemaal niet voeren waar we dachten dat we voeren, maar dat de AES onze positie gespiegeld gaf ofzo. Gelukkig kon vannacht rond half vier de motor weer uit en de zeilen allemaal weer omhoog vanmorgen. Sindsdien is het heerlijk rustig en kon er weer een lesje spaans op het middendek gegeven worden. Ik heb me een beetje afgezonderd de laatste paar dagen en keihard aan mijn onderzoek gewerkt. Ik moet nog van zes leerlingen de zinnetjes van de ZALC analyseren en dan ben ik, joy oh joy, eindelijk klaar met het eerste deel van mijn pilot.

Op Tenerife even literatuur opzoeken om te zien hoe ik de data, die ik nu in de computer heb staan, kan interpreteren. De voorspelling is dat we morgen in het begin van de middag aankomen in ons eerste idyllische baaitje op Tenerife en daar eindelijk een duik in het donkerblauwe water kunnen nemen en op de zwarte stranden kunnen liggen onder de palmbomen. Woensdag varen we dan door naar de haven van Santa Cruz voor de uitwisseling met de internationale school en het beklimmen van de Tide. Het is een erg vreemde gewaarwording om meer dan twee weken lang geen land te zien en zo goed als alleen midden op de oceaan te liggen. Het voelt als een geïsoleerde wereld; een mini-maatschappij. Heerlijk om alles om je heen zo los te kunnen laten!

Zaterdag 12 november

Zo... Dachten we dat we al redelijk slecht weer, stevige deining en heftige golven hadden meegemaakt, werder we gister en vandaag getrakteerd op omstandigheden die bij mij op de heftigheidsschaal met stip op nummer 1 zijn binnengekomen. Terwijl Marleen het wist te presteren om niet alleen haar eigen pasta over de vloer en over zichzelf te gooien, maar ook Douwes volle bord wist op te vangen met haar mooie zeilpak, stond Jorrit bovenaan de trap naar het maten-verblijf met de pan saus ervoor te zorgen dat Elskarin niet eens haar bed uit hoefde te komen voor een hapje eten. Je kon de gehaktballen over de grond horen rollen, de saus druppelde langs de muur en over de traptreden en iedereen en alles zonder slipmatje lagen om de haverklap aan de andere kant van het dagverblijf.

Ondertussen was Sietske boven in de stuurhut ervan overtuigd dat we op dat moment langs Atlantis voeren (iemand had dit voor de grap op de navigatiekaart ingevuld) en wist Tess heel mooi te typeren hoe scheef we lagen met de volgende tekst: "normaal val ik altijd met de deur in huis, maar nu krijg ik de deur niet eens open". Overigens gelooft Sietske ook al de hele reis dat we de onderbroek van de kapitein als vlag achterop hebben hangen die gewoon heel erg op de Nederlandse vlag lijkt, maar dit terzijde.

Vannacht ondervond ik de nadelen van het slapen in een bed dat in de lengterichting van het schip is gebouwd en niet zoals andere bedjes haaks op de vaarrichting staat. Inmiddels heb ik al het extra beddegoed en kleren uit mijn tassen gehaald en onder de zijkant van mijn matras gepropt zodat ik vanavond in een gootje lig en niet elke spier in mijn lijf moet aanspannen om niet van anderhalve meter hoogte naar beneden te vallen op Sacajawea. Ergens rond half zes 's ochtends was ik ervan overtuigd dat er een steigerbuizenconstructie was losgeraakt (waar we op het schip een stellage voor nodig hadden was me wel een raadsel in deze slaapdronken redenatie) en van stuurboord naar bakboord op het voordek over mijn hoofd heen rolde. Pas toen ik merkte dat ik nu niet meer tegen de muur aan werd geduwd, maar juist mijn bed uit, bedacht ik me dat we overstag waren gegaan.

Later hoorde ik dat Elskarin zwemlessen had gekregen van Martin in het Kluivernet, toen ze helemaal alleen strak aan de wind de buitenkluiver moest inpakken. Een beetje afvallen is volgens Martin namelijk niet nodig, want je hebt toch gewoon genoeg kracht om dit ff gedaan te krijgen. Verzuring doet de staat waar haar spieren daarna in verkeerden niet eens een beetje eer aan. Anne kreeg het ook bijna niet voor elkaar, maar heeft zijn schaapjes inmiddels goed weten te drillen met het waterpistool van Bazooka-formaat. Elke domme vraag (bv Siebrand: "zit de suiker in dit kastje hier?" of Willemijn: "waar zijn we nu?") wordt direct afgestraft met een ijskoude waterstraal in neus of kruis.

Ik ben mij 's ochtends met de was gaan bezig houden. Best lastig als het schip zo nu en dan overhelt tot over de 30 graden (ik heb me laten vertellen dat we bij 90 graden helling nog niet om zullen slaan, maar ik ben daar nog lichtelijk sceptisch over). De wasmachine en de droger zijn niet mijn beste vriendjes meer en ik heb nu bijna geen plek meer voor al mijn blauwe plekken. Het is plek naast plek en plek op plek. Zwart, paars, groen en blauw vloeien prachtig in elkaar over alsof ik mini-meesterwerkjes van Rothko op mijn lijf heb laten plaatsen. Toen ik voor het eerst op het schip kwam heb ik mij verbaasd over het gebrek aan ruimte en mij serieus afgevraagd hoe we dat in hemelsnaam gingen volhouden een half jaar lang. Echter na een paar daagjes leek alles al veel ruimer en groter en voelde ik me juist een zeeprinsesje in haar eigen grote, drijvende paleis. Het rare was vandaag echter dat door het scheefliggen en de enorme deining alles weer heel erg klein werd.

Alle zooi komt los, rolt over de grond, iedereen loopt en valt elkaar in de weg, deuren en trappen en simpelweg over het dek naar de andere kant van het schip lopen worden een grote uitdaging. Dat er nog kinderen waren die verbaasd en zelfs enigszins verontwaardigd waren dat we vandaag, in tegenstelling tot de afgelopen twee dagen, geen les zouden geven, deed mij hardop lachen. Dan kom je echter boven aan dek en zie je Coen en Siebrand op het voordek kletsnat voor de lol golven opvangen en Meilin, Yoram en Evie hebben samen met deze twee verzopen katjes en de rest van de 8 tot 12 wacht mijn uitvinding van het deksleeën geperfectioneerd. Bovenaan de trap staat een stralende Jaap over de golven uit te kijken en met één blik op de strakke zeilen snap je waar deze boot voor is gemaakt. Niet om te koken, slapen, eten of wassen, maar om te varen, en hoe!

Dik zeven knopen gaan we nu, terwijl we strak aan de wind varen en nog niet alle zeilen hebben gezet. De voorspelling is dat de wind blijft doordraaien naar het westen en naar het noorden en dan zal bij ruime wind het schip veel rustiger liggen en zal de snelheid ook enorm toenemen. Ik zie net trouwens dat Tess voor tips om een deur open te krijgen bij Sacajawea moet zijn; deze komt zojuist met golf en al het dagverblijf binnenstorten. Ik ga nu proberen om weer de moed te verzamelen om van de laatste 20 leerlingen de ZALC scores uit te rekenen. Gister al acht kunnen doen en de dag ervoor de rest. Het is wel een slopende klus die veel concentratie vereist, maar zo af en toe steken de leerlingen me een hart onder de riem en put ik weer hernieuwde energie uit hun medeleven.

Donderdag 10 november

Vandaag zitten we alweer 2 weken op zee. Het voelt nog veel korter, maar soms gaat de tijd ook erg langzaam. Zoals gister toen het maar bleef regenen en stormen. Het eten dinsdagavond en woensdagavond was echt een circus-optreden of een scene uit een slapstick film. Ik heb woensdag de hele dag aan mijn data gewerkt en nu is alles ingevoerd op de ZALC na. Ik heb van twee leerlingen het dertigtal zinnen geanalyseerd vandaag en ze hierdoor in een ontwikkelingsfase weten te plaatsen, maar het kostte me ongeveer 2 uur per leerling. Mijn hoop is dan ook dat ik het snel in de vingers krijg en dat ik de andere 30 leerlingen in minder dan 60 uur kan doen, zodat ik op Tenerife klaar ben hiermee. Vandaag was het heerlijk zonnig weer en de stemming was uitgelaten.

We hebben er ook weer een lesdagje van gemaakt met twee uurtjes Spaans gevolgd door wat zelfstudietijd en Martin heeft lesgegeven over alle bootonderdelen. Ik ben erg blij dat ik niet meer in mijn wacht zit, want het ziet ernaaruit dat we tot Tenerife alleen nog maar op de motor zullen varen. De wind, de ene keer hard en dan weer zacht, hebben we precies tegen, dus de resterende 3 dagen naar onze eerstvolgende haven zal er helaas geen zeiltje meer omhoog gaan. Ik baal er net zo hard van als onze kapitein en stuurmannen en merk dat ik erg duf wordt van het eentonige motor-geronk. De belofte van Martin dat we de twee dagen dat we te vroeg aankomen gebruiken om een watersportdag in een idyllisch baaitje te houden, zorgen er wel voor dat ik mijn motivatie enigszins op peil kan houden. Als ik uitkijk over zee naar de ondergaande zon of prachtige maan voel ik me daarentegen telkens weer zeer bevoorrecht dat ik mee mocht op deze reis.

Dinsdag 8 november

Inmiddels zijn we alweer zover dat als iemand "dolfijnen" roept niet iedereen meer prompt naar de boeg rent. Eerst wordt er gevraagd hoeveel het er dan zijn en welke soort en alleen als we niks interessanters te doen hebben, gaan we even kijken. Het barst hier namelijk van de flippers en we zien er sinds een paar dagen gemiddeld 25 per dag. Gister zelfs 4 walvissen, dwergvinvissen, gezien en ook nog een groep dolfijnen (terwijl ik in de kluiverboom hing) die vrolijk een potje seks hadden op nog geen anderhalve meter onder mij. Nu heb ik dan ook gezegd dat ik alleen voor zoogdieren groter dan 3 meter uit mn bedje kom...wat wordt een mens toch snel blasé.

Vanmorgen weer een lekkere heftige ochtend gehad qua weer en varen. Windkracht zes tegen, met storm, regen, hoge golven en heftige deining zorgden ervoor dat de hele keuken overhoop ligt en alle andere vertrekken hebben ook nog nauwelijks spullen die op hun oorspronkelijke plek zitten. Ik voel me wel steeds meer thuis in de tuigage en heb zelfs vandaag op de voorplecht neerhaal, schoot en val van de fok weten te vinden terwijl er golven van boven en onder over me heen sloegen. De kluiverboom maakte mooie klappers vanaf zo'n 4 meter hoogte op de golven en verdween regelmatig onder water met mij op het voordek (ik heb dus al een paar keer in zee gezwommen zonder het schip te verlaten). Mooi leermoment voor mij was ook dat ik de vlieger, buitenkluiver en binnenkluiver toch niet strak genoeg had ingepakt, want bij deze klappers lieten mijn laatste jacobsladders toch wat te wensen over... maargoed, ze hangen nog in het net, dus geen paniek!

Als het goed is gaat de wind straks draaien en afnemen, dus dan kunnen we weer rustig verder varen en kan ik de drie zeilen in het kluivernet opnieuw inpakken mocht het nog nodig zijn. Er hangt een erg fijne sfeer bij de bemanning, waardoor je rustig fouten durft te maken en hiervan erg veel leert. De kinderen pikken dit ook steeds meer op en springen nu bij in plaats van te denken dat als ze niks doen ze ook niks fout kunnen doen. Het was de afgelopen twee dagen zo goed als afgelopen met de zeeziekte aan boord, maar sinds vanmorgen zie ik weer steeds meer mensen naar emmers grijpen en over de reling hangen. Ik heb nog altijd helemaal nergens last van en heb erg medelijden met Sacajawea, mijn hutgenootje, die zich vanaf IJmuiden al beroerd voelt.

Zo, nu ga ik even een back up maken van alle data die ik al heb ingevoerd van het onderzoek (heb uitgerekend dat het me 2 a 3 uur per leerling kost om alles in de computer te zetten, dus ben waarschijnlijk op tenerife nog niet klaar) en dan even nog wat invoerwerk doen, een uurtje bijslapen en Shameless kijken (heb van Anne het eerste seizoen van deze britse serie gekregen en volgens hem ga ik het fantastisch vinden). Voor de komende wachten ga ik me maar afmelden, anders kom ik nooit aan mijn werk toe. Ik weet nu in ieder geval hoe je de boot moet besturen, hoe je moet navigeren (deels) en waar de belangrijke lijnen lopen van de verschillende zeilen (oftewel schoot, val en neerhaal van Bazaan, Grootzeil, Schoener, Fok, Kluivers en Vlieger). Wachtlopen is erg leerzaam, maar voorlopig laat ik het maar even aan onze leerlingen over. Ik moet ook nog ontdekken hoe mijn voice-recorder precies werkt en ik wil een start gaan maken met de computer experimenten voor de metacognities vandaag. Eerst even kijken nog of mijn parende dolfijn foto's zijn gelukt!

Vrijdag 4 november

Zo, de zeilpakken zijn getest hoor! Helemaal waterdicht in regen en storm gelukkig. Vanmorgen de natste maar ook de gaafste wacht tot nog toe gehad. In de stromende regen vier keer scholen dolfijnen aan de boeg gehad, jeeh! We zitten op dit moment ergens tussen Normandie en Bretagne. We stoppen niet meer in Brest gelukkig, maar varen lekker in één keer door naar Tenerife. Donderdagavond in Cherbourg hebben we na het eten aan dek ontzettend veel melige lol gehad met een groep leerlingen en de bemanning; opdrukken, optrekken, trucjes met touwtjes, etc. Sietske kon het langste blijven hangen, Tess had duidelijk de raarste tong, Merwin was opdruk-held, maar Sacajawea, Reneé, Andrea, Meilin, Joost en anderen hadden ook nog wat verborgen talentjes. Toen uiteindelijk het laatste groepje dat de kade op was terug was rond 23:00uur kon ik uitgeput mijn mandje inkruipen.

Ik merk dat ik de meeste energie verlies tijdens het delegeren en aansturen van leerlingen bij taken uitvoeren. Ik merk ook wel dat een groot aantal het principe van de eigen verantwoordelijkheid al door begint te krijgen. Er zijn al wat slimmerds die aanbieden om de wc's te doen, aangezien ze hier zelf ook baat bij hebben. De afweging tussen eigenbelang en groepsbelang begint steeds meer in de jonge koppies gemaakt te worden. Gistermiddag om half twee zijn we vertrokken uit Cherbourg en om twee uur konden we lekker hard halve wind varen met alle zeilen gehesen, inclusief vlieger, en de motor uit.

Na al het harde werk riep Jorrit dat ik ook in het kluivernet moest komen, dus heb ik mijn klimtuigje aangetrokken en ben wiebelend achter hem aangekropen. Wow, wat een plek! Je hangt onder de boegspriet boven het water en na een beetje heen en weer wiebelen en schuiven heb je eindelijk een houding gevonden waarin alle touwtjes even hard in je lijf snijden en het dus niet al te pijnlijk meer is. Af en toe moet je nog even van houding veranderen om de druk te verlichten, maar dan is het ook echt genieten. Ik heb er twee uur ingelegen en prachtige foto's gemaakt van de Regina bij de ondergaande zon. Toen moesten we eten en begon mijn wacht weer om 20:00uur. Dit was ook het moment waarop het tot mij doordrong dat een groot deel van de opvarenden behoorlijk zeeziek was. Gelukkig heb ik zelf nergens last van, maar een hoop leerlingen hangt bij toerbeurt spierwit met groene tinten over de reling heen. Ook Sacajawea moest eraan geloven en zelfs onze kok Kes loopt niet geheel monter meer over het dek en door de kombuis.

Tijdens onze wacht hebben we lekker hard kunnen werken met de zeilen, maar helaas moest rond 23:00uur toch weer de motor aan, omdat we nog maar 4 knopen voeren. Wel erg veel plezier gehad en samen met Coen nog even de slappe lach gekregen, omdat Wouter met een vork en een soeplepel probeerde om zijn eigen kots uit het wasbakje te halen. Op weg naar bed heb ik nog Sacajawea's spuug-emmer omgeschopt, maar gelukkig zat er niks in! Ook maar goed dat ik niet was vergeten dat ze in mijn bed was gaan liggen en dat ik dus bovenin moest slapen in plaats van bovenop haar! Vanmorgen zat tot mijn grote verbazing om 7:45uur mijn hele wacht aan het ontbijt. Weliswaar niet allemaal met gezonde rode wangetjes, maar toch tot op zekere hoogte mobiel, wakker en paraat. Twee uur geleden kwamen we weer van de wacht af en zoals ik al zei was het erg nat. Het begon rond half negen te hozen en dat hield pas op rond half twaalf. Daarentegen hebben we echt genoten van de dolfijnen, die voor onze boeg uit allemaal omwentelingen en sprongen maakten. Spijtig genoeg waren ze weg toen ik met mijn camera het kluivernet was ingeklommen, maar Meilin heeft wel een paar goeie kiekjes kunnen maken.

Ik ben overigens erg blij dat deze fase van het onderzoek een pilot betreft, want ik merk dat ik naast mijn onderwijstaken, het aansturen van het groepsproces en het inslingeren nog geen tijd heb gevonden om mij observaties vast te kunnen leggen. Ook heb ik de vragenlijsten nog niet weten te bekijken. Ik zie wel heel veel boeiende dingen gebeuren en ik borrel van ideeën die ik graag snel uitwerk. Ik leef wonderbaarlijk genoeg zo goed als in een magische puber-wereld van 48 bij 7 meter. Het is geen Gorilla's in the Mist, maar ik zit wel op de ideale locatie om deze intrigerende populatie te kunnen observeren! Zo mooi die momenten van psychosociale groei en inzicht om je heen!

Woensdag 2 november

Maandagochtend zijn de leerlingen Cherbourg ingegaan om een rondleiding voor te bereiden. Het idee was dat ze dan in groepen elk van de bemanning mee zouden nemen en deze een excursies zouden geven over een bepaald deel van Cherbourg. Ik ben zelf die ochtend met Sacajawea de wal opgegaan en op zoek gegaan naar wat leuke ansichtkaarten om naar huis te sturen. Terug aan boord hebben we de kaarten geschreven en er ook eentje voor Peter laten schrijven. Toen alle kinderen weer terug aan boord waren hebben we gelunched en vervolgens de 6 groepjes met elk 1 bemanningslid of docent de stad in gestuurd.

Ik werd rondgeleid door de haven door Haike, Meilin, Stijn, Sanne en Jeltje. Ze hadden die ochtend veel informatie opgezocht op internet en dit lazen ze mij om de beurt voor vanaf een smart-phone tijdens de wandeling. Het was echt goed voorbereid in de korte tijd die ze hadden en het voelde erg grappig om als enige toerist door vijf gidsen te worden toegesproken. Die avond mochten ze de wal weer op, maar eerst moesten de keuken en de hutten brandschoon zijn. Dit was pas om half tien het geval en aangezien het de volgende ochtend een schooldag was (de eerste aan boord) hadden ze maar een uurtje over om de bloemetjes buiten te zetten. Ik ben samen met het docententeam aan de slag gegaan om vorm te geven aan deze onverwachte lesdag zo vroeg tijdens de reis.

We hadden zondag al Spaanse les gehad en maandag de excursieplanning en weer Spaans, maar nu gingen we een volle 08:00uur - 18:00uur dag in. In Jaap z'n hutje heb ik klassenindelingen en roosters in elkaar gezet en de volgende ochtend moest iedereen om half acht aan het ontbijt zitten. Dat ging natuurlijk niet direct soepel, maar nadat ook de laatste luilakken hun bedje uitgeknikkerd waren, konden we toch nog met maar een klein kwartiertje vertraging de lesdag laten aanvang. 17 kinderen gingen aan de slag met Ben, Martin, Elskarin, Anne en Kes en de andere 17 waren in twee klassen verdeeld. Ik begon met de negen leerlingen van klas 2 aan dek in het opkomende zonnetje en heb kort doorgesproken waar de problemen liggen op het gebied van de talen.

Verder wat planners doorgesproken en Engelse conversatie gedaan. Jaap maakte binnen een start met de andere 8 leerlingen op het gebied van Maatschappijleer. Om 9:15 was de eerste les afgelopen en had iedereen een kwartier pauze. Vervolgens waren Sacajawea en Joost aan de beurt om hun lessen te geven. Om 11:00uur kreeg ik de andere klas en daarna hadden we lunch en wederom een lesje Spaans van Joost. Na de reguliere lesrondes van Sacajawea en Joost hebben we de eerste lesdag afgesloten met Blogjes schrijven, zelf-studie en planning en daarnaast het maken van een detail-tekening van de Regina Maris in teams en hierbij alle namen van de onderdelen bijschrijven; schoenerzeil, nagelbank, bulletalie... ik leer elke dag bij en de kids gelukkig ook! Ze wilden bijna niet meer ophouden met tekenen, echt genieten om dat te zien. Dinsdagmiddag hadden Martin en ik een kleine aanvaring aan dek gehad, terwijl we er allebei zo hard op hadden gehamerd bij de hele crew dat ruzies achter gesloten deuren afgehandeld moeten worden en niet in vol zicht van de leerlingen! Mooi leermomentje voor ons beiden.

We zijn die avond met z'n tweëen pizza gaan eten in de stad en lekker de ierse pub ingedoken om alle irritaties rustig uit te kunnen spreken. Schoon schip maken dus, om maar zo te zeggen! Na de pub ben ik lekker gaan slapen en vanmorgen begon lesdag twee. Helaas was het buiten te koud om les te geven, dus hebben we de twee groepen binnen neergezet. Zelfde verhaal als gister en ik word erg blij van al het enthousiasme, zelfstandigheid en leergierigheid om me heen. Het is wel duidelijk dat onze lieve schatten weer hard toe waren naar structuur en naar school-zaken, hoe hard ze dat ook zullen ontkennen. Morgen gaan we varen (tenzij het weerbericht weer heel hard tegenvalt). We zullen dan, met twee tussenstops op de britse kanaaleilanden en in Brest eindelijk zaterdag waarschijnlijk onze weg naar het zuiden kunnen vervolgen. Ik moet zeggen dat nu met het lesgeven erbij mijn gedachten gelukkig veel minder bij de suffe kade naast ons zijn. Nog even en de sluizen gaan open en zullen de golven weer tegen onze boeg aan spatten.


Pagina laatst bijgewerkt door Mappits op 26-11-2011 12:07